از آخرین باری که نوشتم یک دنیا پیر شدم یا شاید اینقدر ضعیف هستم که نتونم به جای زشتی‌هایی که دورم رو گرفته زیبایی‌ها رو ببینم ولی واقعا ضعیف شدم. مجبور شدیم برای عمل مادرم بیایم یه شهر دیگه... از شب‌های لعنتی و تخمی بیمارستان که بگذریم تا دیدن یه شهر دیگه و آدم‌های دعوایی شهر و نه روز موندن اینجا، فردا دارم برمی‌گردم و واقعا تا حالا هیچوقت از برگشت به خونه اینقدر خوشحال نبودم، دلم برای اتاقم، ماشین لباس‌شویی، یخچال، میوه فروشی نزدیک خونه و آزادی‌ای که توی شهر خودم داشته تنگ شده. حتی برای کوچیکیش. دلم حتی برای آدم‌های معمولی‌ای که هر روز می‌دیدم هم تنگ شده. کم کم زندگی رو آروم آروم داشتم نظم می‌دادم یهو بمب ترکید توی زندگیم، اون هم بمب عمل و سلامتی مامان. فردا هم روز سختیه و نمی‌دونم کی قراره روزهای سخت من تموم شه و زندگی معمولیم بالاخره خودش رو نشون بده. به ثانیه‌ای که برگردم خونه شروع می‌کنم به سالم‌خوری و روتین زندگی سالم و بالاخره به تمیزی. شهر بزرگ واقعا من رو هر روز سردرگم‌تر می‌کرد وقتی توی مترو می‌شینی و می‌بینی واقعا لازم نیست تو قهرمان این جهان باشی. تو فقط باید یه آدم باید عادی باشی که یه روزی می‌میره، همین‌قدر راحت. اینقدر چرت و پرت خوردم و استرس زیاد کشیدم که پوستم داغون شد دوباره. وای خدایا وای. یه چیز دیگه هم به بنده ثابت شد اینه که میزان خودخواهی و عجیب بودن و غریبه‌دوست بودن اطرافیانت رو فقط توی سفر متوجه می‌شی و واقعا فهمیدم که چقدر دورم آدم‌های اشتباهی هستند و شاید اصلا برای همین سردرگمم که من کی ام. وای که دلم می‌خواد فرار کنم... به هر حال فقط و فقط خوشحالم که دارم برمی‌گردم. می‌دونم اونجا حتی سخت‌تره و باید حواسم بیشتر به مادرم باشه ولی باز شهر خودته. تسلط داری و می‌دونی چه غلطی لازمه بکنی. خیلی سرم شلوغه خیلی زیاد، هر روز قفل یه سختی جدیدی باز می‌شه و برای من که آب خوردنم رو هم برنامه ریزی کنم خیلی سخته. دیشب فال حافظ گرفتم و بهم گفت "نه در ظاهر بلکه در باطن دچار غمی درونی شده‌ای. این دنیا نه سودش ارزش دارد نه زیانش پس غصه خوردن فایده ندارد." چه در زمان مناسبی به سراغم آمد این حرف. امیدوارم تن همه سالم باشه و پای هیچکس به بیمارستان باز نشه و تن هیچکس به ناز طبیبان و پرستارهای عصبی نرسه.
