این پست طولانی نیست... امروز ۹ ام خرداده و پدربزرگم رو به دل خاک سپردیم... عزیز مادر، عزیز پدر. گریه کردم به حدی که می‌خواستم بالا بیارم. دلم سوخت برای خودم، مادرم، همه و همه. برای اولین بار دلم شاد بود که در این خانواده و این شهر کوچیک به دنیا آمدم. روزگار عجیبه... اما انگار می‌خوام دیگه به گذشته فکر نکنم، انگار خالی شدم، پاک شدم از همه گناه هام، خدا من رو بخشید، پدربزرگم رو گرفت و روح بزرگی به من داد، بی همه چیز شدم اما در نحو خوبش... خالی خالی خالی... آرامشی رو حس می‌کنم که باید با کارهای خوبم بیشترش کنم. امروز برای من شروع جدیده... مهم نیست چی بودم کی بودم برای خودم و دیگران چقدر ارزش قائل شدم، امروز شروع جدیده. شاید جوابی برای درده... اینکه خودم رو غرق کنم در اینکه بخوام آدم بهتری باشم برای خودم، برای بقیه و برای جامعه‌ی دردمند... حالا فهمیدم که این هدف از زندگی بود، بهتر بودن... این پاسخ بدنم به درده... دوست دارم حالا اون چیزی باشم که می‌خوام... دیگه به بقیه فکر نمی‌کنم
با پدربزرگم وداع کردم... خداحافظ بابا خداحافظ! سخته که دیگه نباشی اما همینه
۹ خرداد، شروع جدید من.
