دوباره اون حسهای وحشتناک افسردگی برگشتن دقیقا سال پیش همین روزها بود که شدیدا حالم بد شد و پنیک کردم. مجدد حالم بده و دوست دارم رو بیارم به قرصهای افسردگی، حالم رو خوب میکرد و بهم کمک میکرد بفهمم کجام و چرا جای دیگهای نیستم حواسم رو پرت میکرد و بهم یه خواب آروم میبخشید. واقعا حالم خوب نیست و نمیدونم چرا. یعنی میدونم ولی حتی گفتنش دیگه فایدهای نداره خب که چی؟ بله شرایط زندگی من سخت بود و میدونم آدمها از این سختترش رو هم گذروندند. دلم میخواد ارتباطم رو با همه قطع کنم و برم یه کنجی فقط زار زار گریه کنم. دارم کم کم این کار رو میکنم و وحشتناکه. باز دوباره حسهای سابق برگشتن دوباره دوباره دوباره. میفهمم باهام چمه اما نمیدونم چرا. چی کار کنم؟ نمیشه دوباره از اول متولد بشم فقط این دفعه توی این خانواده و ایران نباشه؟ نمیشه لطفا این دفعه اروپایی باشم؟ نمیشه همیشه سگ دو نزنم واسه هر چی که میخوام؟ نمیشه یه دفعه هم که شده یه چیزی طبق میل من باشه؟ فقط یه دفعه... یعنی توی آسمون من یک ستاره هم نیست؟ بی دفاع شدم چون دیگه عزت نفسی برام نمونده، از صحبت کردن فاصله میگیرم چون شرم دارم از کلماتی که میگم. احساس میکنم هیچکس مطلقا متوجه حال من نمیشه. چه بلایی سر من اومده؟ چی شده با من؟ کمتر از یه ماه دیگه نتایج دانشگاه میاد و دوباره این حسها اومدن سراغم... چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟ فعلا ارتباطم رو با چند نفری که میشناسم هم قطع میکنم و میرم توی کنجم فقط میخوابم و میخوابم و میخوابم و کتاب میخونم و می خوابم. این وسطها هم باید بریم برای عمل مامانم یه شهر دیگه ای لعنت به این شانس. واقعا حوصله هیچ کاری ندارم انگار. لطفا بهم بگه یکی کجا اشتباه کردم چی رو اشتباه رفتم که اینقدر سردرگمم؟ هر چی که دوست داشتم راه اشتباه بوده همیشه اونی بودم که بقیه میخوان صادقانه چون نمیشد اونی باشم که خودم میخوام. دیگه منیت برای من تعریفی نداره. من شدم شما. نظر من شده نظر شما. آها الان دستگیرم شد پس چرا ناراحتم. چون دیگه یادم رفته که خودم کی ام... اصلا واقعا من کی ام؟ کی میتونستم باشم؟ اصلا مگه مهمه؟