حذف

سرم درد می‌کنه اینقدر این اواخر مشکلات زیاد شدند و من ناتوان که گاهی راهی به جز حذف خودم نمی‌بینم. حذف خودم از خونه، محیط کار، هر جایی که باعث شه نسبت بهش وابسته شم یا احساس تعلقی پیدا کنم. زندگی توی ایران واقعا وحشتناک شده و این هزینه‌های عجیب غریب واقعا راه دیگه‌ای نمی‌ذاره. نه راه پس داری نه راه پیش. "نمی‌خوام بفروشم خودم رو به ارزون‌ترین قیمتی که فکرشم نکنی." اما زندگی خیلی بی‌رحمه. نمی‌خوام ارزش‌هام یادم بره نمی‌خوام واسه یه زندگی معمولی و پوشیدن و خوردن یادم بره چی بودم کی بودم چرا بودم. دلم می‌خواد خودم رو حذف کنم. از دنیا حتی. اوضاع خونه جالب نیست، گیر کردم توی یه باتلاق عجیب و غریبی که هر چی دست و پا می‌زنم انگار بیشتر دارم فرو می‌رم توش. امسال دیگه میرم چه سخت چه بد چه آسون چه دیر یا چه زود باید برم توی هر چی که شده. اینقدر بی انصافی و ناعدالتی و نامردی اینجا هست که تو یه نقطه ریز از این ناعدالتی رو حس کردنی. از این خونه خستم، از آدم‌هاش بیشتر. آدم‌هایی که دائما ناراحتن، قضاوت‌گرن، عصبی ان و داد می‌زنن و خشنن، باختن و دلشون می‌خواد دلیل باختشون رو به پای من بنویسن. من نمی‌تونم داد بزنم، عصبی باشم، دلم می‌خواد بخندم، بنویسم، با آدم‌هایی باشم که توی این زندگی مکانیکی غرق نشده باشن، بغلشون کنم، کنار هم آروم بگیریم... از این زندگی و آدم‌های احمقش خستم، قطعا ایرانی بودن این آدم‌ها هم قابل بررسیه. مگه من چند سالمه و چقدر توانایی حمل درد دارم؟ دیگه دلم نمی‌خواد دروغ بگم. همینه که هست. اگر حتی توی این زندگی باختم هم کسی نمی‌دونه که چیا کشیدم و چیا دیدم و کجاها بودم. من یه بازنده ام. حتی شاید بلند هم نشم از جام. حتی شاید دلم بخواد خودم رو یه روزی یه جایی همین نزدیکی ها حذف کنم. از این دنیا. ولی فعلا تحمل می‌کنم. شاید الان نه ولی شاید سال بعد آره. شاید هم سال بعدترش... فقط می‌دونم یه روزی این کار رو می‌کنم. چشم‌هام غمگینند؟ می‌دونم. بهم یادآوری نکن، فقط گاهی اوقات دیگه دلم می‌خواد نباشم. همین.