امروز خیلی عصبی ام، خیلی خیلی زیاد. اصلا حتی نمیدونم چرا... میخوام یکم مسائل رو برای خودم روشن کنم تا شاید متوجه بشم. آدمها یجوری شدن بیرون یا من تغییر کردم؟ واقعا نمیدونم. انگار همه خوشحال ترن، زیباتر، پولدارتر و موفقترن؟ چطور؟ چطور امکان داره؟ اما از همه مهمتر مسئله امروزم زیباییه. چیزی که واقعا خیلی زیاد من رو داره اذیت کنه قضاوت شدن بر اساس ظاهره. وقتی تمام دوران نوجوونیت رو با چهره خیلی معمولی سپری کردی و بعد از اون تغییر میکنی متوجه چیزهایی میشی که هم برای تو در لحظه خوشحال کنندست ولی در طولانی مدت ناراحت کننده. نمیدونم چطور توضیح بدم توجه ناگهانی که از آدمها دریافت میکنی اینکه یهو در نگاهشون دوست داشتنی تر شدی، بامزه تر شدی و حتی شاید آدم خوبی شدی. واقعا عجیب ترین و احمقانه ترین چیز دنیاست... بها دادن بیش از حد به فاکتور زیبایی که احساس میکنم در این برهه زمانی جای خیلی مسائل مهمتری رو پر کرده. واقعا زیبایی چیه؟ برای من هیچ زشتیای در دنیا وجود نداشت چی شد که به این اندازه درگیر معیاربندی خودم و مقایسه با دیگران شدم؟ جدا از توجهی که بعد از پیدا کردن زیبایی در چهره و ظاهرت متوجه میشی، فهمیدن رفتارهای عجیب و حماقت بار در ذهنته که تو رو غافلگیرتر هم میکنه وقتی اصولا دیگه همه چیز رو با معیار زیبایی میبندی... "من فکر میکردم امروز زیبا ظاهر شدم چرا رفتار بقیه با من به اون شکلی که تصور میکردم نیست؟" درگیر شدن به این شکل با شکل و ظاهر چیزی بود که یک در هزار فکر نمیکردم داشته باشم... فکر میکردم قلبم بزرگتر از این حرفهاست... فکر میکردم متوجه این هستم که به همه ما نعماتی بخشیده شده و تنها تفاوت ما رو علم و دانش ما مشخص میکنه؟ البته بگم دوستهای واقعا افتضاحی در این مورد دارم همه درگیر چهره و شکل و بدن و این حرفها شدن. واقعا اذیتم میکنه. امیدوارم بتونم آدمهای درست رو پیدا کنم. یا هم تنها بمونم. تنهایی بهتر از همنشین بده.
پ.ن: به این مسئله جدید بین تینیجرها که looksmaxing و pretty privilege یا امثالش اسم داره بیشتر باید پرداخت و بررسی کرد اما فعلا از حوصله من خیلی خارجه. واقعا از آدمها گاهی خیلی متنفرم و امیدوارم همه بگردن به اصل انسانیت. واقعا فعلا یه ؟ بزرگم.