ادامه پست قبل- وای تمام شد! بالاخره... من هنوز زندم... ولی حقیقتاً افتضاح بود، افتضاااح.😂😂😂😂 یعنی یه سری سوال ها رو که سرش میخواستم گریه کنم، حالا مهم اینه تمام شد. صبح شروع کردم به گفتن هر ذکری که یاد دارم... و جعلنا من بین ایدیهم... خدایا من نوکر اهل بیتتم و از این حرفها ((: یه اتفاقی افتاد که خدا انگار با دست هاش زد توی دهنم... یکی از دوستهای قدیمیم رو دیدم، مات و مبهوت نگاهش کردم... انحراف چشمی پیدا کرده بود، لاغرتر از قبل شده بود ولی هنوز همون دختر بامزه و شادی بود که یادمه ): اصلاً دلم یجوری شد ): (بغض دارم سنگین... غمم گینه) خواستم جلوش بزنم زیر گریه... دلم گرفت که چه راحت یه چیزهایی که براشون ارزش قائل میشیم زود از بین میبرن... زیبایی، پول، نمره، جایگاه اجتماعی، کوفت و زهرمار... غصه ام شدید. بهم گفت امتحان ها رو خراب کرده ولی به اندازه هر آدمی راه رسیدن به خدا هست... خندیدم ولی عین اسب توی دلم داشتم گریه میکردم. خلاصه که خودم رو نکشتم، همین. 3>
خانوادهی کمال گرا با انتظارات پنهانشون دست از گلویم بردارید.
پ.ن: داشتم توی پیش نویس هام نگاه میکردم دیدم یه متن واسه تولدم هم نوشتم، ۲۹ فروردین که چقدر خوشحالم و زندگی فعلاً خوبه... فرداش پدربزرگم رفت بیمارستان اصلا از یادوم رفت. خلاصه که ۱۸ سالم شد، تبلد گذشتم مبالک.