شیر آب رو باز کردم. اسکاچ بافتنیِ کهنه رو گرفتم زیر آب.
حالا خاطره باید تو دادگاه چی بگه؟ وای سینا چی؟! اون بچه فقط شش سالشه... طلاق وحشتناکه.
بطری مایع ظرفشویی رو کج کردم و به همون اندازه همیشگی ریختم رو اسکاچ.
شاهدا پشتش رو خالی کردن، چقدر الان ناراحته...
بشقاب رو با دست چپم از کف سینک برداشتم و شروع کردم به شستن چربیهاش.
آخ آخ، یادم باشه حتماً به مائده زنگ بزنم بگم نگران نباشه، خدا بزرگه... میدونم شلمچه رو زدن، ولی باید یه جوری دلداریش بدم که مطمئن شه اتفاقی نمیافته.
بشقابِ کفی رو میذارم زیر آب. قاشق و چنگالها رو میگیرم تو مشتِ دست چپم و شروع میکنم با حرکات ملایم و تکراری شستنشون.
اگه چیزیشون بشه چی؟! تازه عروس دامادن... ولی باید حواسم باشه که این نگرانی رو به مائده بروز ندم. آخه مادره نگران میشه...
قاشق و چنگالها رو میذارم زیر آب روی بشقاب.
بابا قرار بود امروز بره با شریکش حرف بزنه، نصف پول رو بگیره. یعنی چی گفته؟ چند وقته خیلی کلافه است... باید درکش کنم.
چقدر زانوهام بیجونه... لعنت به این عوارض زنانه...کمی پاهام رو تکون میدم. پنجه پاهام رو باز و بسته میکنم. رونم تیر میکشه.
تابه رو برمیدارم. پر از آب و چربی و باقیمونده مرغ. خالیش میکنم توی سینک. توری پر از آشغال میشه و آب وایمیسته. انگشتام رو فرو میکنم توی توری و کثافات باقیمونده رو میریزم توی سطل. چقدر از این کار بدم میآد.
وای دختر، خیانت خیلی کار چرکیه! شوهرش چطور تونسته این کار رو بکنه؟ خیلی وحشتناکه. حالا خاطره چطور قراره باهاش کنار بیاد؟! دخترش ملینا... اون چی میشه؟ چقدر طلاق ترسناکه...
تابه و بشقابها و قاشق و چنگالهای کفی رو آب میکشم و میذارم توی آبچکون. نگاه میکنم به ترتیبِ احمقانهای که چیدم! این وسواسه یا ناخودآگاهم باعثش شده انقدر مرتب باشن؟ مهم نیست.
یه پارچه از کنار گاز برمیدارم، میکشم لب ظرفشویی.
اگه سمانه بخواد جدا بشه چی؟؟ اون که سر کارم نمیره... از کجا پول بیاره زندگی کنه با دو تا بچه؟...
پارچه رو میندازم روی شیر ظرفشویی. این یعنی پایان کار.یه بطری آب از یخچال برمیدارم که برم سمت اتاق. توجهم به کادرهای قرمز تلویزیون جلب میشه که مدام میرن و میان. طبق معمولِ این چند وقت اخیر، اخبار جنگه! حتی دیگه حوصله ندارم بخونمشون. رد میشم.
هنوز چند قدم دور نشدم که صدای بابا میاد: «کتری رو پُر کردی؟»
برمیگردم سمتش.یادم نیست.
میگم: «آره... فکر کنم.»
نگاهم میچرخه سمت نور هود که افتاده روی کتری. بطری رو میذارم روی میز ناهارخوری و میرم سمت آشپزخونه. درِ کتری رو برمیدارم، بخارش عینکم رو تار میکنه.
راستی امروز درس نخوندم. فصل هشت آسیب بود یا دوازده رشد؟ چقدر دلم میخواست میرفتم کلاس باله...
پارچ رو پُر میکنم، میریزم توی کتری. درِ کتری رو میبندم. حواسم به کفشهای باله و لباس توریشه، به دستام و مدل موهام وقتی دارم تو هوا میچرخم...
میرسم توی اتاق. چراغ رو روشن میکنم. بطری رو یادم رفته بیارم. به دیوارای اتاق نگاه میکنم.
چشمم میافته به مدارک کارگاههای تخصصی روانشناسی، بعد به لباسای روی تخت، بعد به کتابخونم.
از لای درِ کمدم گوشهی یه تورِ صورتی بیرونه. لبخند میزنم. چقدر شبیه دامن لباس بالهس!
میرم سمتش، درو باز میکنم. دامن عروسکِ جا موندهی ملیناست.
چشمام تار میشه...
