زن‌دایی گوهر با همه فرق داشت. اصلاً رفتارش شبیه زن‌برادرها نبود؛ بیشتر به همسایه‌ای می‌مانست که چند خانه آن‌طرف‌تر زندگی می‌کند.
حیاط خانه‌مان با دایی جواد مشترک بود و تقریباً هر روز همدیگر را می‌دیدیم؛ دست‌کم توی حیاط!
هرچقدر مادرم همسایه‌ای گرم و صمیمی بود، زن‌دایی گوهر سرد و نچسب به نظر می‌رسید. چشم‌هایش یک‌جوری بود؛ انگار همیشه آشوبی پشت آن‌ها پنهان بود. شب‌ها هنوز عقربه‌ی کوچک ساعت از هشت نگذشته بود که چراغ خانه‌شان خاموش می‌شد، اما صداهای نامفهومی از خانه به گوش می‌رسید.
یک سالی می‌شد که دایی جواد ازدواج کرده بود، اما هنوز به خانه‌شان نرفته بودیم. معمولاً دررا نیمه‌باز می‌کرد، آش شله‌زرد نذری یا نان داغ را تحویل می‌گرفت و در را می‌بست.
همیشه دلم می‌خواست بروم و توی خانه‌شان بنشینم، کلی با زن‌دایی حرف بزنیم، عکس‌های عروسی‌اش را ببینیم، ادای رقص زری‌خانم، دخترعمه‌ی لیلا، را دربیاوریم و بخندیم.
من کلاس دوم دبیرستان بودم و شنیده بودم زن‌دایی شاگرد درس‌خوانی بوده؛ فکر می‌کردم شاید بتواند توی درس‌هایم کمکم کند.
چند باری هم که ما دعوتشان کردیم، برای شام آمدند و رفتند. دایی جواد کارگر کارخانه‌ی سیمان بود و بیشتر وقت‌ها خسته بود و حوصله نداشت.
اصلاً رابطه‌ی ما، رابطه‌ی دایی و خواهرزاده‌ای نبود. بیشتر شبیه این بود که ما ارثش را بالا کشیده‌ایم و یک پارچ آب هم رویش خورده‌ایم!
سخت ارتباط می‌گرفت. همیشه رد یک اخم عمیق روی صورتش بود؛ اخمی که نه‌تنها جذابش نمی‌کرد، بلکه ته دل آدم را هم خالی می‌کرد.
یک روز، دم‌دمای ظهر جمعه، مامان و بابا رفتند خانه‌ی مادرجانم. من ماندم که درس بخوانم. راستش حوصله‌ی درس نداشتم. همین‌طور شبکه‌های تلویزیون را بالا و پایین می‌کردم که صدای در، رشته‌ی افکارم را پاره کرد.
در را باز کردم. زن‌دایی گوهر بود؛ یک کاسه‌ی استیل ماست‌خوری پر از شکلات‌های رنگی دستش بود.
گفت: «می‌تونم بیام تو؟»
کنار رفتم و گفتم: «آره، مامان اینا نیستن. من تنهام.»
روی مبل تک‌نفره‌ی نزدیک تلویزیون نشست و کاسه‌ی شکلات را روی میز گذاشت. با کلیدی که توی دستش بود بازی می‌کرد؛ جاکلیدی‌ای که یک دختر موفرفری به آن آویزان بود.
گفتم: «چای آماده‌ست، الان میارم.»
چیزی نگفت.
از توی آشپزخانه، زیرچشمی نگاهش می‌کردم. روسری سورمه‌ای با گل‌های ریز سفید، چقدر به چهره‌اش می‌آمد! آرایش کرده بود؛ نه مثل تازه‌عروس‌ها، اما بیشتر از همیشه به خودش رسیده بود.
سینی چای را که روی میز گذاشتم، بلند شد و گفت: «می‌خوام برم.»
گفتم: «تو که هنوز چایی نخوردی! بشین، من تنهام، تو هم تنهایی. بمون یه کم غیبت کنیم، دلمون وا شه.»
خواستم یخ چندلایه‌ی بینمان، دست‌کم کمی ترک بردارد.
نشست، ولی سکوت کرد...
استکان چای را توی دستش فشرده بود. قند را که توی دهان گذاشت، گفت: «من می‌خوام برم. فقط خواستم تو بدونی. بگو دنبالم نیان.»
آرام به سمتش رفتم. دستم را روی دستش گذاشتم. هیچ تلاشی نکرد که دستش را کنار بکشد.
گفتم: «چی شده؟ چرا؟ می‌تونی بهم بگی. قول می‌دم کمکت کنم.»
سرش پایین بود. دانه‌های اشک یکی‌یکی مستقیم توی استکان چای می‌افتادند.
دستش را گرم‌تر لمس کردم.
گفت: «من یه نفر دیگه رو دوست داشتم... و دارم.»
و هق‌هق گریه‌اش بلند شد.
زن‌دایی گوهر رفت. دایی جواد نه سراغش رفت و نه چیزی به کسی گفت. مامان، مثل همه‌ی خواهرها، دلش برای برادرش کباب بود.
حیاط خانه‌ی ما هنوز با دایی جواد مشترک است...
و من هنوز عکس‌های عروسی‌شان را ندیده‌ام.
چهره‌ی زن‌دایی گوهر هنوز جلوی چشمم است. حالا که به آن روز فکر می‌کنم، می‌بینم شاید او برای ماندن، دلیلی می‌خواست و برای رفتن، عاشقی را بهانه کرده بود.
گوهر پای ماندن نداشت...
و دایی جواد هنوز هم فکر می‌کند ما ارث بابایش را خورده‌ایم!
با احترام، من
مریم هستم ❤️🌹
