از کلاس کنکور که برگشتم، خسته و کوفته زنگ در رو زدم و منتظر موندم. خواهر کوچیکم سرش رو از پنجره بیرون آورد و گفت:
«در قفله، با کلید خودت بازش کن. کسی خونه نیست.»
گفتم: «خیلی خب، برو تو! این‌قدر خودت رو از پنجره آویزون نکن.»
با کلافگی دست کردم توی کیفم. هرچی گشتم، کلید رو پیدا نکردم. یک‌دفعه یادم افتاد کیف لوازم آرایشم رو توی سرویس بهداشتی آموزشگاه جا گذاشتم. عادت داشتم کلید رو کنار لوازم آرایشم بذارم؛ امن‌ترین جا!
دوباره زنگ خونه رو زدم و پرسیدم:
«مامان اینا کی میان؟»
خواهرم از پشت آیفون گفت:
«رفتن خونه‌ی دایی امید، بعد شام میان. آبجی، چرا نمیای خونه؟»
گفتم: «کلیدم رو جا گذاشتم. می‌رم ببینم هنوز همون‌جاست یا نه. مراقب خودت باش.»
پوفی کشیدم و راه افتادم. خودم رو دلداری دادم و گفتم: «قسمت این بوده فردا بدون کرم ضدآفتاب نمونی!»
ساعت هفت بود که رسیدم آموزشگاه. اندازه‌ی مسیر تهران تا شمال زمان برد تا برسم! در آموزشگاه بسته بود. چند بار زنگ زدم، اما کسی جواب نداد.
مونده بودم چه‌کار کنم. روی پله‌ی جلوی آموزشگاه نشستم. هوا سردتر شده بود. دست‌هام رو توی جیب کاپشنم کردم و خودم رو جمع کردم تا یه کم گرم بشم.
همون موقع انگشتم به سوراخ ته جیب گیر کرد و سوراخ بزرگ‌تر شد!
با خودم گفتم: «اینم از شانس من!»
اما درست همون لحظه، چیزی زیر انگشتام حس کردم. دست کردم توی جیب و گشتم...
بله! کلید!
کلید تمام این مدت همراهم بود!
هم خوشحال بودم، هم عصبانی. هزار بار مامان گفته بود: «این کلید رو این‌جوری نگیر، گم می‌شه!»
من هم همیشه از جاکلیدی فراری بودم. اصلاً دوست نداشتم چیزی به کلید آویزون باشه. این هم عاقبتش!
دست از پا درازتر برگشتم خونه. کلید انداختم و در رو باز کردم. در قفل نبود، مامان و بقیه برگشته بودن.
این وسط فقط من بودم که یک روز کامل بین خونه و آموزشگاه در رفت‌وآمد بودم؛ تازه فردا هم باید از مامان کرم قرض کنم!
کلید رو گذاشتم روی میز و با حسرت گفتم:
«کاش جلوی خونه سردم شده بود!»
با احترام، من
مریم هستم ❤️🌹
