
قسمت اول: مرد رؤیاها
سال ۱۳۶۹
تازه ازدواج کرده بودم و حسابی احساس خوشبختی میکردم. امید، مرد رؤیاهای من بود.
همون شب خواستگاری، یک دل نه صد دل عاشقش شدم؛ اما به روی خودم نیاوردم! طوری رفتار کردم که انگار اصلاً قصد ازدواج ندارم و فقط میخوام ادامه تحصیل بدم!
حسابی ناز کردم و وقتی دیدم نازم خریدار داره، تصمیم گرفتم به مرد رؤیاها جواب مثبت بدم.
امید توی بیمارستان کار میکرد. قد بلندی داشت، موهای حالتداری که به یک طرف شونه میشد و سبیلی که قیافهاش رو به نظرم جذابترین مرد دنیا کرده بود.
مهمونی آخری که برای گرفتن جواب مثبت اومدن، پیراهن یقهاسکی شکلاتی پوشیده بود با یک کت قهوهای؛ همونجا تیر خلاص رو به قلبم زد! ولی من همچنان استوار بودم و فقط به ادامه تحصیل فکر میکردم!
حالا چندین ماه از ازدواجم میگذشت. روی ابرها راه میرفتم و فکر میکردم آسمون شکاف خورده و امیدجان افتاده کف حیاط ما!
یک شب که مشغول خوردن شام عاشقانه بودیم و دلها و قلوهها بین نگاهمون ردوبدل میشد، امید گفت:
ـ مریم، آماده باش که میخوایم بریم مسافرت!
درحالیکه قلبهای فراوانی از چشم و چال بنده توی فضا میریخت، گفتم:
ـ ولی من قصد ادامه تحصیل داشتم!
هر دو خندیدیم. بعد ادامه دادم:
ـ حالا مقصد کدوم کشوره؟
امید خودش رو جابهجا کرد و گفت:
ـ کشوررر؟! من یک آدم وطنپرستم. اول جایجای کشورم رو میگردم، بعد کشورهای همسایه!
توی دلم بهش افتخار کردم و هزاران بار قربونش رفتم.
گفتم:
ـ خب، حالا میشه مقصد رو بگی؟
خندید و گفت:
ـ یه رازه! تو فقط وسایلت رو جمع کن. همینقدر بگم که مسیر طولانیه؛ سه ساعت!
امید جان عزیزم، تو چه خوب بلدی زندگی رو قشنگ کنی!
همینطور قربونصدقهاش میرفتم و توی ذهنم مقصد سفر رو ترسیم میکردم.
شب با رؤیای سفر فردا خوابیدیم. تا صبح خواب دیدم توی بازارهای خارج از کشور دارم خرید میکنم و امید هم یک عالم پول خارجی خرج میکنه!
با احترام، من
مریم هستم ❤️🌹