
مینیبوس آبی ـ قسمت سوم
پسربچه که از خوردن لقمهی کتلت بینراهی خوشحال بود، جلو آمد و رو به راننده گفت:
«آب میخوام!»
راننده که اعصابش خطخطی بود، به آقایی که کنارش نشسته بود گفت:
«بیزحمت یه لیوان آب بده دستش.»
مرد پارچ پلاستیکی قرمزرنگ را از کلمن پر از آب خنک کرد. قطرههای بخار روی پارچ، هر تشنهای را تشنهتر میکرد. لیوان استیل را پر کرد، به دست پسر داد و گفت:
«بخور، برو بشین. من به بقیه هم آب بدم.»
پسر دماغش را بالا کشید، آب را یکضرب سر کشید و گفت:
«آخیش!»
مرد لیوان را گرفت و بین مسافرها راه افتاد تا ببیند چه کسی آب میخواهد. ظاهراً کاسبیاش هم بد نبود!
خیلی تشنهام بود. رو به امید گفتم:
«عزیزم، خیلی تشنهام، ولی میدونی که من لیوان دهنی...»
هنوز جملهام تمام نشده بود که آب پرید توی گلوی امید و افتاد به سرفه.
پارچ آب را از مرد گرفت، داخل لیوان آب ریخت و شروع کرد به چرخاندن آن. مردمک چشمهایش هم مدام میچرخید و حواسش به اطراف بود. زیر نگاه مسافرها قرار گرفته بود و همین وادارش میکرد تمام تلاشش را به کار ببرد تا لیوان تمیزتر شود!
راننده گفت:
«داداش، بسه! میکروبا رو به خاطر ما ببخش!»
و زد زیر خنده.
توی دلم به امید افتخار کردم که اینقدر به بهداشت فردی اهمیت میداد!
لیوان را چند ثانیه توی دستم نگه داشتم؛ هم خنک شوم، هم طعم عشق را بچشم.
دوباره صدایی از ته مینیبوس بلند شد:
«سلطان، اون دریچه رو وا کن! مردیم از گرما!»
امید با دو دست من را باد میزد و وسطش یکدفعه خودش را هم خنک میکرد و بعد هم عذرخواهی میکرد که وقفه انداخته!
راننده هم هر یک ربع، دستمال نمدار یزدیاش را بیرون میآورد و سر و صورتش را تا توی یقه خشک میکرد.
گرما همه را بیحوصله و کلافه کرده بود. صدای غژغژ مینیبوس با صدای امید که شیرینکاریهایش را برایم تعریف میکرد، همراه شده بود. من هم چشم از امید برنمیداشتم. او تعریف میکرد و من توی دلم پُزش را به عالم و آدم میدادم.
یکدفعه همه تکان شدیدی خوردیم. راننده محکم فرمان را گرفته بود. مسافرها دخیل بسته بودند به ۱۲۴ هزار پیامبر و امید گفت:
«خدایا، به مریم رحم کن؛ بعد تو منو داره!»
بالاخره بعد از چند حرکت، مینیبوس کنار جاده متوقف شد.
راننده با اخم و غرغر از جایش بلند شد و گفت:
«همه پیاده شن! لاستیک پنچر شده.»
مسافرها شروع به اعتراض کردند. یکی گفت:
«آخه این چه وضعشه؟ وسط این بیابون؟»
یکی دیگر گفت:
«حالا کی میخواد اینو درست کنه؟»
راننده حوصلهی شنیدن هیچ حرفی را نداشت. همانطور که سر و صورتش را با دستمال خشک میکرد، از مینیبوس پیاده شد.
امید هم بلند شد. درحالیکه شلوارش را بالا میکشید، سرش را خم کرد تا از در مینیبوس بیرون برود.
من که تازه یادم افتاده بود خانمها هم باید پیاده شوند، با نگرانی گفتم:
«امید، پس من چی؟»
امید برگشت و با همان ژست مردهای جنتلمن، دستش را به طرفم دراز کرد تا از پلهها پایین بیایم.
من هم دستم را گذاشتم توی دستش و با اعتمادبهنفس تمام از مینیبوس پیاده شدم. تمام حواسم به نگاه خانمها بود که حتماً توی دلشان به من حسادت میکردند. آرام، برای کوری چشم حسودها، پشت دستم را نیشگون گرفتم!
پام روی زمین بند نبود. مانتوی بنفشم با ابرسرشانههایی که اندازهی بالش نوزاد بود، من را به یک مستطیل به طول ۱۶۰ در ۵۰ تبدیل کرده بود؛ مخصوصاً با فوکول مویی که حس باکلاسی مضاعفی به من میداد، طوری که توی لحن و نگاهم موج مکزیکی میرفت!
لاستیک ماشین چنان پنچر شده بود که هنوز صدای فیسسسس و فیسسسسسسسش شنیده میشد؛ طوری که انگار سه کاسه خوراک لوبیا خورده بود!
بعد از کلی زحمت، مینیبوس روبهراه شد و همه سوار شدیم. همان آقایی که به مسافرها آب میداد، گفت:
«واسه سلامتی آقا راننده صلوات!»
چشمم به تابلویی افتاد که نوشته بود تا ... ۱۰ کیلومتر.
چیزی نمانده بود اولین مسافرت دونفرهمان به مقصد برسد.
امید آرام گفت:
«تا حالا بهت خوش گذشته؟»
تمام خاطرات دونفرهمان، تا فیسسسسسس لاستیک، آمد جلوی چشمم.
لبخند زدم و گفتم:
«آره، خیلی... تو که باشی همهچی خوبه؛ حتی خوراک لوبیا!»
بااحترام ،من
مریم هستم❤️🌹