
مینیبوس آبی
بهترین صندلی مینیبوس نصیب ما شده بود؛ یک صندلی فاصله با راننده داشتیم.
هوا گرم بود. عرق از سر و روی راننده میریخت و زیرپوش سفیدی را که دیگر به خاکستری میزد، راهراه کرده بود. با همان دستمال یزدی که شیشهی مینیبوس را پاک کرده بود و هنوز نم داشت، سر و صورتش را تا گردن برق انداخت و بعد آن را توی یقهاش فرو کرد.
بوی نان خیسخورده با کتلت و خیارشور و گوجه، تمام فضای مینیبوس را پر کرده بود.
خانم مسنی از ته مینیبوس لقمهای به دست گرفت و گفت:
«ببخشید، اینو دستبهدست کنید بدید آقا راننده. بوش پیچیده، خدا رو خوش نمیاد!»
لقمه هنوز به دست دوم نرسیده بود که ناگهان پسربچهای آن را قاپید و با دو دست فرو کرد توی دهانش.
مادرش چنان پسگردنیای به او زد و با عصبانیت گفت:
«مگه نخوردهای؟ واسه آقا راننده بود! چرا آبروی ما رو میبری؟ خدا ذلیلت کنه!»
راننده سرش را خاراند و گفت:
«آبجی، بسه... حلالش باشه.»
پسربچه که از درد پسگردنی چشمهایش پر از اشک شده بود، تقلا میکرد لقمه را بجود. همانطور که دهانش پر بود، بزاقش پاشید توی صورت مسافری که خیره به او نگاه میکرد. طفلک فقط پلک زد و به نگاه کردن ادامه داد.
روی صندلی پشت کمکراننده، مرد میانسالی نشسته بود و پسرش که به نظر میرسید هنوز دبستانی باشد، روی پایش جا گرفته بود. مرد بلند شد و کنار راننده، روی صندلی کمکراننده نشست. یکجورهایی سر راننده را گرم کرد و جایش را به پسرش داد.
نمیدانم چرا پسر آرام و قرار نداشت. انگشتش را توی سوراخ روکش صندلی فرو کرده بود و با جدیت و پشتکار تمام، پر و خردهکاغذهای داخل آن را بیرون میکشید.
امید هم هر نیم ساعت از جایش بلند میشد و کمربندش را که تا سوراخ آخر کشیده بود، مرتب میکرد.
هوا گرم بود و بوی گرما و خیارشور، طعم عجیبی به فضا داده بود.
مینیبوس آبی با صدای غژغژ و تکانهای پیاپی، جاده را بدجور درمینوردید!
با احترام،من
مریم هستم ❤️🌹