ظهر جمعه بود؛ یک ظهر کشدار و گرم.
ننهبزرگ پای سجاده نشسته بود. دونههای تسبیح توی دستش، آرومآروم یکی پس از دیگری ردیف میشدن.
توی آشپزخونه، مامان مشغول آماده کردن بساط ناهار بود. بوی قورمهسبزی توی خونه پیچیده بود؛ همون بویی که هوش از سر آدم میبرد.
آقاجون هم توی حیاط، کنار باغچه، سرش گرم وجین کردن علفهای پای درختها بود. گاهی دست از کار میکشید، میرفت سر حوض وسط حیاط و با هندوانههایی که توی آب بودن بازی میکرد و با خودش حرف میزد.
من روی طاقچه پنجره، رو به حیاط نشسته بودم. دفتر مشقم گوشهاش تا خورده بود و هر یکی دو دقیقه با دستم صافش میکردم. منگ و منگکنان، کلمات رو بلندبلند میخوندم و تکرار میکردم.
ننهبزرگ قرآن قدیمی و بزرگی رو که از آقابزرگ به یادگار مونده بود، برداشت. پارچه مخمل سبزرنگی که لبههاش با نوار طلایی دوخته شده بود و آدم رو وادار میکرد چند دقیقه ناخودآگاه روی مخمل زمردیاش دست بکشه، آروم کنار زد.
عینکش رو جابهجا کرد و گفت:
«عباس ننه، بیا بشین کنارم، بخون. من باهات تکرار میکنم.»
من که نمیتونستم برای بلد نبودنم بهانه بیارم، گفتم:
«تا شما دعای قبلش رو بخونی، میآم.»
اون موقعها بچهها از همون بچگی به مکتبخونه میرفتن و قرآن یاد میگرفتن. برای کسی که سواد داشت، اما قرآن خوندن بلد نبود، افت داشت.
آقام میگفت یاد گرفتن و خوندن قرآن مثل نون شب واجبه.
ننهبزرگ که ذکر گفتنش تموم شد، با سر بهم اشاره کرد. قرآن رو باز کرد؛ سوره بقره!
من میخوندم و ننهبزرگ تکرار میکرد:
«بسمالله الرحمن الرحیم... قل اعوذ برب الناس، ملک الناس، اله الناس.......»
«صدق الله و العلی العظیم.»
«الهی خیر ببینی ننه...»
من صورت ننهبزرگ رو بوسیدم و گفتم:
«قبول باشه...»
و در حالی که توی دلم دعا میکردم خدا قبول کنه، بغضم رو خوردم و رفتم به مامان کمک کنم تا سفره رو بچینیم و یک ظهر جمعه با بوی قورمهسبزی راه بندازیم.
با احترام، من
مریم هستم ❤️🌹