شاهکار توپ سرخابی
تابستون بود؛ از اون بعدازظهرهای داغی که آسفالت کوچه از شدت گرما برق می‌زد و سایه‌ی دیوارها تنها پناه بچه‌ها بود.
ما بودیم و یک کوچه و چند تا بچه و یک توپ پلاستیکی راه‌راهِ سرخابی و زرد!
البته اسمش توپ بود، ولی در واقع یکی از اعضای اصلی گروه ما به حساب می‌اومد؛ عضوی که نه حقوق می‌گرفت، نه بیمه داشت، اما هر روز تا مرز نابودی پیش می‌رفت و دوباره به زندگی برمی‌گشت!
همه‌چیز خوب پیش می‌رفت تا اینکه یکی از بچه‌ها وسط بازی، چنان محکم با پشت پا به توپ ضربه زد که توپ از زمین جدا شد و مثل موشک رفت سمت خونه‌ی مش‌حسن؛ همون همسایه‌ی عبوسی که انگار با شادی بچه‌های محل خصومت شخصی داشت.
چند ثانیه بعد، صدای شکستن گلدون شمعدونی بلند شد!
سکوت...
رنگ از صورت همه‌مون پرید. هرکس به سمتی فرار کرد و پشت دیواری پناه گرفت.
در حیاط با عصبانیت باز شد. مش‌حسن با صورتی برافروخته بیرون اومد و توپ سرخابی ما رو بین انگشت‌هاش گرفته بود.
با صدای بلند گفت:
«کدوم بی‌شعوری این رو انداخته تو حیاط من؟! الان پاره‌اش می‌کنم!»
ما پشت دیوارها خشکمون زده بود. نه کسی جواب می‌داد، نه کسی جرئت داشت حتی سرفه کنه!
مش‌حسن توپ رو با خودش برد داخل و در رو محکم بست.
تمام شد! رفیق روزهای تابستونی‌مون به اسارت رفته بود.
اما ما از اون بچه‌هایی نبودیم که به این راحتی از توپمون دست بکشیم. شب که شد، با کلی ترس و نقشه‌کشی، بالاخره توپ رو از حیاط مش‌حسن بیرون آوردیم.
ولی...
وقتی توپ به دستمون رسید، با صحنه‌ی دلخراشی روبه‌رو شدیم. مش‌حسن با یک سوراخ کوچیک، تمام باد و غرور توپ رو گرفته بود!
توپ مچاله شده بود؛ دیگه نه گرد بود، نه راه‌راه‌های سرخابی و زردش جلوه‌ای داشت. بیشتر شبیه یک دستمال پلاستیکی خسته بود!
فردای اون روز، ستاد نجات توپ در آشپزخونه‌ی خونه‌ی ما تشکیل شد.
مامان مشغول کارهای خودش بود و ما با جدیت تمام دنبال راهی می‌گشتیم که رفیق بیچاره‌مون رو به زندگی برگردونیم. با کمک بزرگ‌ترها و کلی کلنجار رفتن، بالاخره توپ دوباره شکل گرفت و باد شد.
انگار نه انگار که یک روز قبل، تا مرز بازنشستگی اجباری رفته بود!
توپ رو برداشتیم و دویدیم توی کوچه.
دوباره صدای آشنای بازی پیچید:
«پاس بده!»
«بزن!»
«نره تو حیاط مش‌حسن!»
و صدای دوک، دوک، دوک توپ روی آسفالت، سکوت کوچه رو شکست.
فقط از اون روز به بعد، یک قانون نانوشته به قوانین بازی اضافه شد:
هر چیزی شد، توپ رو سمت خونه‌ی مش‌حسن شوت نکنید!
با احترام، من
مریم هستم ❤️🌹
