
بابام عاشق کیف سامسونت بود. سر ماه که میشد، میگفت: «ماه بعد حتماً یه کیف سامسونت برای خودم میخرم.»
دوازده ماه سال همین حرف رو تکرار میکرد؛ انگار دلش نمیاومد آرزوش زودتر از آرزوی بقیه برآورده بشه!
من و خواهرم تصمیم گرفتیم برای روز تولدش، کیف مورد علاقهاش رو بخریم.
اون سالها هرکسی از این کیفها دستش میگرفت، با بقیه فرق داشت. یا پولدار بود، یا دکتر بود، یا مهندس؛ خلاصه پشت داشتن این مدل کیف، یه برچسب باکلاسی چسبیده بود!
یه عصر تابستونی، من و زهرا کل بازار رو گشتیم تا متناسب با بودجهمون، کیف سامسونت مورد علاقه بابا رو پیدا کنیم.
با کلی ذوق وارد مغازه شدیم و برای فروشنده توضیح دادیم دنبال چه کیفی هستیم. فروشنده یه کیف گذاشت جلومون و گفت: «۳۱ هزار تومن.»
آرزوی بابا برای دو تا نوجوون بیکار و مصرفکننده، زیادی گرون بود! تموم اندوختهمون ۲۰ تومن بود.
فروشنده که حال و روز ما رو دید، یه چمدون گذاشت روی میز و گفت:
«اینم هست. اتفاقاً قیمتش از پول شما کمتره. رنگش هم شبیه کیف سامسونته، قفل هم داره. فقط چمدونه و بزرگتره، دسته محکمی داره، کمربند دورش هم هست و جای بیشتری داره.»
با حرفهای فروشنده قانع شدیم حداقل آرزوی بابا رو تا یه جایی برآورده کنیم!
باقیمونده پول که مبلغ زیادی هم نبود، دو جفت جوراب خریدیم و یه زیرپوش سفید هم گذاشتیم توی چمدون بدل سامسونت.
بهسختی توی خونه، پشت رختخوابها قایمش کردیم؛ که خود این کار یه داستان جداگانه داره!
بعد از شام، مامان سینی چای رو گذاشت جلوی بابا و گفت:
«احمدآقا، تولدت مبارک!»
بعد رفت کیکی رو که از قبل پخته بود آورد و ادامه داد:
«فکر کردی حواسم نیست بهت؟»
بابا همینطور که کیک رو میبرید، گفت:
«حسابی ما رو شرمنده کردی!»
که یهو علی گفت:
«بابا، هنوز مونده شرمندهتر بشی!»
مامانم گفت:
«علی، این چه حرفیه؟»
بعد رفت و از توی کمد یه کارتن آورد که روش یه روبان بسته شده بود.
من و زهرا خندیدیم و گفتیم:
«اوووووو!»
بابا که حسابی غافلگیر شده بود، گفت:
«علی راست گفت، شرمندهمون کردی!»
مامان که معلوم بود از خودش خیلی راضیه، در نقش زن نمونه گفت:
«چه حرفیه! الهی سایهتون صدوبیست سال بالای سرمون باشه.»
ما دست زدیم و گفتیم:
«کادوی مامان رو باز کن، زودتر!»
بابا کارتن رو باز کرد و با دیدن هدیه مامان گفت:
«بابا، با ما چه کردی، اعظمجان!»
بعد کیف سامسونت رو برداشت و گفت:
«چقدر هم خوشدسته!»
من و زهرا با ذوق گفتیم:
«ما هم واستون هدیه گرفتیم!»
تندی رفتیم و از پشت رختخوابها چمدون رو آوردیم.
با دیدن چمدون، همه خندیدن. با خنده اونا، ما هم زدیم زیر خنده.
صدای خنده بود که تا دقیقههایی جای ما حرف میزد...
با احترام، من
مریم هستم ❤️🌹