شب هنگام🌘

شب هنگام ، از هنگام مینویسم ، از جنوب ، از ایران ...
از ایرانی که صدای درد از صدای پرندگان بلندتر بود
از ایرانی که داغ دل مادر تازه میکرد
از ایرانی که مادرانش روز بدون داغ را ندیده اند
آری از ایران حرف میزنم
از مردمانی که نمی‌دانند چه کرده اند که سزاوار اینهمه دردند
از مردمانی که دلشان به زلالی دریا بود و حالا به کدری دریاهای جنوب ...
از جوان هایی که قربانی جبر جغرافیایی شدند !
از آرزوهایی که حالا زیر خروار خروار خاک خفته اند ...

میدانی از چه حرف میزنم ؟ از وطن :)
میدانی از چه حرف میزنم ؟ از وطن :)