امروز صبح میخواستم مثلا ساعت 7 بیدار شم برم باشگاه با نوید ورزش کنم. اما بیدار نشدم چون به قدری از نظر مغزی خسته بودم که حتی نمیتونستم از تخت بلند شم. چند وقته دنبال ارتقا شغلی هستم. یعنی وضع اینجوریه که من بدو ارتقا شغلی بدو. یه رییسی هم دارم ( اسمشو میگذارم بهترین دوست من) که تو صورت من نگاه میکنه و دروغ میگه که این موضوع از عهده اش خارجه. هفته پیش بهش گفتم بزرگوار من میدونم داری چیکار میکنی. یه چیزی تو مایه های "من خر نیستم". دیگه به کسی که 30 سالگی مهاجرت کرده و 12 ساله اینجا زندگی میکنه که نمیشه دزوغ گفت. خلاصه فعلا دو راه پیش رو دارم که یا کارمو عوض کنم که واقعا حوصله ندارم یا اینکه به تواناییهام اضافه کنم که بخشهای دیگه منو استخدام کنن. تو این مدت خیلی کارها کردم که بتونم خودمو قوی کنم. رزومه عوض کردم. مصاحبه ازمایشی انجام دادم. کلی ریسرچ کردم. خلاصه خودمو کشتم :) بماند که این وسط یهو یه عین الله باقرزاده با سابقه فروشندگی و رانندگی اوبر میاد وسط و استخدام میشه که من هیچچچچچچچچچچچ کنترلی روش ندارم. خلاصه اوضاع و وضعیت بدین صورته و دارم فکر میکنم برای سلامت روان برم باشگاه و روی تردمیل بدوم شاید بهتر بشم.