بالاخره تونستم مرخصی بگیرم و برای هدف بزرگی که داشتم که خوندن در یک گروه کر معتبر بود به پاریس بیام. خیلی هیجان دارم و میخوام بهترین خودم رو بگذارم. کار در گروه کر بهار رو دو سال پیش شروع کردم گرچه گروهشون رو ده سالی بود که میشناختم ولی خب اورنج کانتی کجا و پاریس کجا که بالاخره امسال جور شدو اولش میخواستم 10 روز برم که استاد عزیز موافقت نکرد. هرچی من گفتم بزرگوار دو هفته مرخصی رو از کجا بیارم و اینجا مملکت سرمایه داری و ما مثل شما عمرا کار کنیم انگار نه انگار! گفت یا میای یا میشینی خونه. خلاصه منم سر کار بهشون گفتم دارم میرم پاریس برای اجرای موسیقی. چقدر هم استقبال شد بر خلاف شرکت قبلی که اصلا تو ذهنشون نمیگنجید یه دختر از خاورمیانه کرال بخونه! جالب ابنجاست که ایرانیا اعتقاد دارن مولانا رومی رو همه میشناسن ولی من به هر کسی گفتم داریم آهنگهای مولانا رو اجرا میکنیم اصلا نمیشناخت. به غیر از یکی از استادام جناب Larry خان که رومی رو میشناخت و شعراشو دوست داشت. خلاصه من کلی با پز و افتخار و البته دو تا دفتر پر پارتیتورهای کرال عازم پاریس شدم. از اول به ما هشدار دادن که این یک سفر سیاحتی نیست و یک سفر فرهنگیه. بدین معنا که از چرخ زدن اضافه در شهر و خوشگذرونیهای الکی در شهر پرهیز کنیم چون نباید مریض بشیم و هم باید صدامونو نگه داریم. لباس هم یه چیزی در حد پروتکلهای کاخ باکینگهام مشکی و استین کوتاه و پایین زانو و خلاصه خیلی فرمال طوری. خیلی خوشحالم که میتونم در این رویداد شرکت کنم و این شانسو داشتم که یه دفعه فیسبوک رو باز کنم و ببینم گروه کر بهار از طریق انلاین هم شاگرد میگیره :) خلاصه جودی درون من خیلی خیلی خوشحاله :))))))))))))))))