چی میشه که آدم رویایی نداشته باشه و همین الان و همین لحظه رو هر جوری که هست زندگی کنه . دقت کردین چقدر همه دنیا میگن برای آرزوها و رویاهات بجنگ . مثلا من در شرایط اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی
فعلی جامعه واقعا آرزویی ندارم. هر چیزی میخام ملی و حتی بین المللی هست ...
رویایی ندارم . حوصله تصور و تخیل آنچه که در آینده هست رو ندارم. خوب چکار کنم آقا . ندارم خب ...
دیگه چیز قلقلک داری توی ذهنم نیست . چیزایی که دوست دارم داشته باشم و جاهایی که دوست دارم برم از قدرت اقتصادی فعلیم خارجه . میخوام دوست بدارم که دوست داشته بشم نه اینکه زن کسی بشم و مادر بچه ای باشم . میخوام عشق رو بخاطر عشق تجربه کنم نه اینکه سر و سامون بگیرم . آقا من بی سرو سامانی رو دوست دارم . میخوام کار کنم که کار کنم.به عنوان آدمی که کار معنی دار دوست داره ، کار کنم و اون وقتی که بیمار سکته قلبی از مرگ در لحظه نجات پیدا میکنه رو میفرستیم CCU ، حال کنم . میخوام زبان بخونم چون انگلیسی قشنگه ، نه چون میخام مهاجرت کنم ، چون الان نمیدونم چی برام خوبه . میخام آرایش کنم چون پروسه جلوی آینه نشستن حالم خوب میکنه و نه اینکه قیافم بهتر باشه (باورم کنید) . میخام غذا درست کنم چون حالم خوب میکنه نه این که بازم معده کوچولومو پر کنم . اینم ی دوره ای هست و رد میشه شاید مثلا ی سال توش باشم ، یکمی هضمش سخته برام ... اخه خود آدم و همه میگن خب میخای چکار کنی ؟ میخوام چکار کنم ؟ واقعا جوابی براش ندارم . نمیدونم . جوابش نمیدونمه . الان خیلی از جوونا همینه حالشون و همینه جوابشون . انگار آدم نشسته منتظر . منتظر اینکه آقا یعنی راسته واقعا ؟ یعنی دیگه همینه اوضاع ؟ من چکار میتونم بکنم ؟ چرا هر کاری میکنم دست تنهام ؟ چرا انقدر ریاکاریه زیاده خب ؟
یک چیزی رو خوب میدونم میخوام ژلیش ناخنام رو حال و هوای آبی کنم و میخام ورزشم رو دوباره شروع کنم:))))
