من امروز فهمیدم نتیجه یک کارپژوهشی چند ساله که فکر میکردم خیلی خوب باشه و بتونم باهاش یک مقاله خفن چاپ کنم به جهت یک سری جزییات به اون خوبی نمیشه و باید خیلی روی اون کار کنم که بتونم مقاله خوبی ازش در بیارم ! خوب یک حال گیری اساسی بود چون چیزی که بهش افتخار میکردم و فکر میکردم پشنوانه من هست معمولیه! اونقدر معمولی که نمیتونم رو ی کمکش به خودم حساب باز کنم ...به هر حال نشستم و قدری روی پایان نامه ام کار کردم و ذهنم رو در بخش هایی از اون مرتب کردم و بعدش چند قسمتی سریال kidding دیدم و شب شد و بخش مورد علاقه زندگی من یعنی دیدن شگفتی های همیشگی آغار شد ... تصور کنید آسمون تمیز و سرد دم عید که میشه ستاره های زیادی رو توی اون دید و ماه روشن ! قدم زدن در حیاط تکراری ، ساکت و امن خوابگاه و اهنگ born to die!
به آسمون نگاه میکنم ... خدای من چقدر کوچکم و چقدر این زیبایی بی همتاست ... چقدر ماه زیباست ... این ترکیب برای من تکراری نمیشه ... نگرانی های من ! چقدر کوچکند و جهان چه بی انتها ! ایا واقعا جهان پر رمز و رازه و آنچه که پیش رو هست و این ابهام بی شکل با رویاهای من هم سو هست ؟ آیا من رویایی دارم ؟ جالبه که خستگی فیزیکی و روحی کشیک و روزمرگی و تنهایی چه شک هایی به دل آدم میندازه ... ذهنم امشب خیلی این ور و اون ور میره ... به کسی که این متن رو میخونه میگم شبت بخیر و امیدوارم فردا روز خوبی برات باشه ...
