دقیقا نمیدونم چرا این متن رو نوشتم و اساسا هدفش چیه؟ ولی ویرگول فضای امن تری رو برای نوشتن در مورد احساساتم بهم میده .شاید عجیب به نظر برسه ولی هیچ وقت در مورد احساسات و سختی هایی که در پزشکی تجربه کردم توی اکانت هایی که در اپ های مختلف دارم حرف نزدم ولی الان میل عجیبی دارم که از اصل گم نامی در ویرگول استفاده کنم . حتی اگر هیچ مخاطبی نداشته باشم این تخلیه هیجانی از طریق نوشتن عالیه :)
ساعت دو شب شانزده فروردین 99، به همراه دوستم بعد از 2 ماه و نیم از شهر خودمون برگشتیم به خوابگاه :) چون صبح امروز ما اولین روز اینترنی خودمون رو شروع میکنیم . اینترنی در واقع یک سال و نیم انتهایی پزشکی عمومی هست . احتمالا پر از روزهایی خواهد بود که توانمندی ما از هر حیث محک میخوره، در حال حاضر گنگی و ابهام اینترنی ما رو به حدی دچار استرس کرده که چای گل گاوزبان خوردیدم برای آرامشمون :)))))

به طور کلی ابهام و گنگی مسائل انسان رو دچار اضطراب میکنه . بخصوص که الان در آنالیز دو طرفه من و دوستم تمام توانمون روی اشاره به ضعف های علمی مون هست و ترس از اینکه چطور میخوایم خودمون رو بهتر کنیم . من مطمئنم که ما از پس این شرایط برمیایم و توانمندی علمی و عملی مون رو افزایش میدیم ولی حس میکنم اون داستان کمال گرایی منفی بازم اومده سراغم ! که من رو دچار اضطراب میکنه و اینجاست که باید برنامه ریزی کنیم . برای غلبه به احساسات بدمون ما یک برنامه کوتاه مدت دو هفته ای ترتیب دادیم که تقریبا سبک هست و اسمش رو هم 2 هفته برای اعتماد به نفس گذاشتیم و بر مبنای مطالعه دو کتاب خوب در حوزه پزشکی است که من بعد از وسواس های فراوان انتخابشون کردم و امید دارم به دید بالینی مون رو در این مدت خیلی کمک کنه:)

ساعت 4ونیم عصره 16 فروردین ،روز اول اینترنی با تلاش برای چیدن کشیکهامون تا اواسط تیر به اتمام رسید :) و اینکه یک هم اتاقی جدید داریم که پرستاره بخش کروناست و فوق العاده خسته است و باید بگم حتی گرسنه هم هست! و خیلی هم رعایت نمیکنه :/ از سختی هایی که کشیده و میکشه برامون حرف زد و لباس هایی که مجبور به پوشیدن هستند و با وجود اونا غذا خوردن و حتی دستشویی رفتنشم عذابه و مجبوره این نیازهای اولیه رو برای ساعت ها به تعویق بندازه ! دو سه تا از بچه های اتاقای پایین عملا علائم کرونا رو دارن و فضای خوابگاه حقیقتا آلوده است . و آیا بچه ها توصیه ها رو به طور کلی برای ضدعفونی کردن رعایت میکنند ؟! حقیقتا نه بچه ها خسته ان و به احتمال خیلی زیاد ناقل ! اینکه چقدر باید حواسمون به سلامتی مون باشه و اینکه عملا تمتم وسایل و فضاهای مورد استفاده ما رو تعداد خیلی زیادی از بچه ها دارن استفاده میکنند و احتمال الوده بودن تا این حد بالاست شرایط رو ناجور کرده، البته ادمیزاد به همه چی عادت میکنه فقط امیدوارم سلامتی مون به خطر نیفته :/