جسارت در آغوش کشیدن ابهام ما آدم ها کمه ، خود من که این همه علاقه به راه رفتن طولانی و دویدن دارم تا بحال این فکر و الان که فکرش رو میکنم این جرات رو در خودم ندیدم که از خیابونای غریبه برم ، اجازه بدم توی یک محله ای گم بشم و سرگردون بمونم ! حالا مگه چی میشه آدم سرگردون باشه و ندونه کجاست ، اونم در دنیای امروز که کلا احتمالش کمه! این مسئله تبعا قابل تعمیم به خود زندگی هم هست مثلا اینکه آدم ندونه میخواد با زندگیش چکار کنه ی مدت ؟! من که خودم از سینه چاکان برنامه ریزی ام دارم به این نتیجه میرسم گاهی کنترل گری چقدر به من آسیب زده و نذاشته از سردرگمی هام و درک اون ناشناخته های روانم ، آدم ها و محیط اگر لذت هم نبردم حداقل شگفت زده بشم !
