سلام و سلام به همه و البته به خودم در ویرگول:)
بعد بیش از 7 ماه دوباره دارم توی ویرگول مینویسم ... آه خدای من این همه اتفاق و گفتگو و تغییرو تجربه های کوچیک و بزرگ و از همه مهمتر تجربه های سنگین روانی و جسمی رو چطور میتونم تعریف کنم ؟؟؟
هر چیزی که درونم و بیرونم گذشت و میگذره ( و باید بگم آسون نبود و نیست و تلاش زیادی میخواد ) به اینجا رسید که با 12 کیلو کاهش وزن و با شناخت بیشتر از روانم دارم گوشه آشپزخونه اولین خونه مستقلم توی یک شهر کوچیک با ویوی به کوهای برفی و با اهنگ نرگس شیراز خانم هایده در حالی که چایی گل هم هست براتون مینویسم :)
مادامی که اون روزای سخت و احساسات سنگین روانی رو میگذروندم و میگذرونم میدونستم و میدونم از پسش بر میام ... در کنار همه تردید های درونی که به خودم دارم ، اون باور درونی که یو گات دیس بیبی رو با خودم حمل میکنم و الان میتونم بگم ماری جانم ، بهت افتخار میکنم ...
شاید از روزهای رنج آورم که توی پیش نویس های همین جا کلی یادگاری ازشون دارم نوشتم ... احتمالا ظرفیتم برای عشق ورزیدن به همه آدم ها بسیار افزایش یافته و این قشنگه ...
