از ابتدای سال 1400 دفتری که باهاش برنامه ریزی میکردم ،برای نوشتن روزمرگی جای کمی داشت ، ولی من نشد که دفتر تازه ای بخرم و دو ماه احساس و تجربه و اتفاقات جورواجوری که برام افتاد رو نتونستم اونجوری که دوست دارم بنویسم و بیان کنم ... وقتی اون جوری که باید خودم رو نمینویسم حس می کنم از خودم فاصله گرفتم و گم شدم !
واقعا این حس رو دارم ها ! یعنی مغزم حس یک اتاق رو داره که کلی وسیله باارزش و بی ارزش گوشه گوشه اش افتاده و من انقدر نرفتم سراغشون که دیگه حسش نیست و با این نامرتبی فقط میسازم ! کلی کشیک دادم و خستگی فیزیکی و روحی بهم داده شد که قبلا برام سابقه نداشت ! کلی گفتگو داشتم که قبلا اونارو خارج از محدوده امنم میدونستم و سراغشون نمیرفتم ! کلی اشتباه کردم و فهمیدم عههه من دو تا ویژگی خیلی داغون دارم ! حالا اینجا دوست ندارم بازشون کنم ولی خودم فهمیدم که دیگه خداییش باید یک حرکتی براشون بزنم ! یعنی از ابتدای این سال این همه احساس و تجربه هضم نشده عین تفاله افتاده پستوی ذهنم !
حس غالبی که الان دارم اینه که دوست دارم کنده بشم از هر چیزی و نترسم ! از هیچ چیز و هیچ کس نترسم ! نترسم از اشتباه و بیراه رفتن ولی میترسم ! دوست دارم اونقدر کنده بشم که ناامیدی رو تجربه کنم ! واقعا دلم میخواد دیگه منتظر هیچ چیز و هیچکس نباشم ...حداقل برای مدتی منتظر نباشم ! از انتظار برای مرحله بعدی برای ی چیزی که خودمم نمیدونم چیه خیلی خسته ام ! سردرگمم این روزا ! اینجور نیست که دلم بخواد این روزا بگذرن ...واقعا اینجور نیست ... از بزرگ تر شدن ، از قبول مسئولیت ، از عرف های اجتماعی ، از اینکه تا این سن باید فلان میکردی و بمان میشد ! از همه اینا خسته ام ...اینا احساسات این روزای منه و احساسات در تغییر مدام هستند ، احتمالا چند وقت دیگه یک جور دیگه ای هستم و افکارم از فاز فعلی خارج شدند ولی هر چی که بشه اینم بخشی از روزها و احوالات من بوده ... حتی با وجود سردرگمیش دوسش دارم و بغلش میکنم!
