برای من یکی از فواید بی نظیر نوشتن در روزهای اخیر مجالی فراهم کردن برای اندیشیدن هست . گاهی فیلم و کتابی رو میبینم و میخونم و یک برداشتی هم میکنم ولی درست در لحظه ای که شروع به نوشتن در موردش میکنم حس میکنم دارم عمیق تر فکر میکنم و دارم انچه رو خوندم یا دیدم تازه تحلیل میکنم . وقتی فکر میکنم و ایده پردازی و خلاقیت سراغم میاد روحیه من خیلی بهتر میشه ...به واقع احساس زنده بودن میکنم . حقیقتا عجیبه که وقتی دارم تحلیل میکنم و حرفای تازه میشنوم و میگم و در جمع هایی قرار میگیرم که سوالات جدی و فلسفی مطرح میکنن حالم یک جور عجیبی خوبه ...وقتی از رنج و پذیرش اونها و از انسانیت حرف میزنم حتی وقتی این پذیرش ها تراژدیک هست یک حسی از آزادی رو دارم ...آزادی برای تغییر دادن و تغییر کردن ...شاید الان دارم گنگ حرف میزنم ولی میخوام بگم خمودی فکری و جسمی دیوونه ام میکنه ...این میل عجیب به تکاپوی مدام گویی میل به رنج فکری و جسمی هست ...گویی در نهایت این رنج دستاورد منه ...
همیشه دلم میخواست انسانی باشم که حضوری معنادار در این جهان داره ...بودن در یک سیستم ضعیف این دستاویز رو بهت میده که خود منفعلت رو توجیه کنی ... حالا اینکه میگم منفعل ممکنه من رو از دور ببینید و یک جوان پر تلاش بشناسید ولی منظور از حضور معنا دار چیزی بیش از یک جوان پرتلاشه منظورم یک انسان که رنج در جهان رو پذیرفته و از ناامیدی ها عبور کرده و برای نفس بودنش در این دنیا و برای تجربه هاش و کارهاش ارزش قائله ...بگذریم امشب حس میکنم دارم در مسیر پذیرش جهان با همه هست ها و نیست هاش قدم برمیدارم ...مسیری که آسون نیست ولی بارقه های از آزادی رو به همراه داره ...آزادی ...آزادی...چه مفهوم غریب و شیرینی...
