در مورد گره های کور ورود واکسن به ایران دلگیرم، از ابهام این مسئله و این همه قربانی پیش رو...
شما نمیدونید وقتی سال آخر پزشکی هستی و اکثرا در بیمارستان و بقیه اش رو در خوابگاه و بدون هیچ دلخوشی خاصی میگذرونی چقدر باید خودمراقبتی بکنی که دلمرده نشی! باید برای مود بالا و حفظ روحیه جوانیت خیلی تلاش بکنی و بعضی روزها نمیتونی ... خلاصه چند روزی هست که خاکستری ام :( نمیدونم انیمیشن ترول ها رو دیدید یا نه ، پر از موزیک و دنس و حال خوبه ولی یک جایی در اون ، شخصیت اصلی که الان اسمش رو خاطرم نیست و رنگی و پر از عشق و امید و اعتماد هست میبینه که داره خاکستری میشه ، بسیار بسیار لحظه عجیبیه و من کاملا اون رو میفهمم ...
به هر حال خیلی فکر کردم که چه چیزی کمک میکنه حالم بهتر بشه و انجامشون هم دادم از جمله دویدن ،پیانو تمرین کردن ، پناه بردن به ادبیات ژاپن و لمس کردن دست نوزادان در بخش کودکان که خیلی هم کمک کننده بود ولی هسته درونی اون مسئله ای که همیشه پس ذهنم هست انگار خیلی جدی تره ! جهانی تر و راستش رو بخواید ملی تره ! حس کردم الان فقط یک چیز میتونه حسابی من رو سرحال بیاره ... یک چیزی که شامل خوشحالی ملی تو تک تک خونه ها بشه ... رفتم توی یوتیوب و لحظات خوب ورزشی کشورمون رو سرچ کردم ... لحظه پنالتی گرفتن بیرانوند رو داشتیم تو نمازخونه خوابگاه میدیم ! خدایای من اون لحظه طلایی ! اون لحظه افزایش اعتمادبنفس ملی !اون جیغ ، اشک و دعا ها ! المپیک ریو هم بی نظیره ...بازی حسن یزدانی و اون گزارش احساسی صدرالدین کاظمی ،آخ خدای من ، این مملکت به یک عالمه خبر خوب ، اتفاق خوب و اعتماد دوباره احتیاج داره و خودت این رو خوب میدونی ... در همون انیمیشن وقتی همه میان کنار اون دختر مذکور و یک سکانس بی نظیر رو با عشق و آغوش درست میکنن دوباره خودش میشه ، دوباره رنگی میشه ...
به امید رنگی شدن دل این همه آدم خاکستری ...
