برای من بسیار پیش آمده که به خودم به چشم یک نفر سوم نگاه کنم . این موضوع باعث خلق سکانس های سینمایی بی نظیری در ذهنم میشه که من رو دچار یک غم بی دلیل میکنه ، غمی که دوسش دارم . در همین لحظه که من روی تختم نشستم و برای ساعتی دیگه میرم که کشیک جراحی رو شروع کنم آسمان شهرم بسیار خاک آلوده و ابری و هوا با شیب تندی رو به گرمی هست ، تمام آنچه که نمیخوام با این ترانه زیبای فرانسوی از رینالدو هان که حال وهوای اپرا داره رنگ و بوی یک عصر دلگیر بهاری رو میگیره که باید بیاد و بره ... وقتی داشتم خیار و گوجه خورد میکردم که با غذایی که مامانم برام فرستاده بخورم به این فکر کردم آیا این لحظه بی نظیر نیست ؟ این سکوت وخلوت و تنهایی من با خودم و این رنگ خاکستری آسمان و حال و هوام با این موزیک بی نظیر ،یک سکانس بی نظیر از تنهایی آدمی نیست ؟! به ذهنم رسید بنویسم این حالم رو و یادم باشه چقدر این لحظات ساده رو دوست دارم و چقدر به قول کتاب سوکورو موراکامی این غم بی دلیلی که با دیدن دشتی به قلب آدم میشینه که بهش لومل دوپی میگن رو دوست دارم ! دارم رشد میکنم ، دارم تمام احساساتم رو ، هر آنچه که هستند به رسمیت میشناسم ، با ارزش میدونم و به آغوش میکشم ...

توی پینترستم تعداد زیادی عکس از دشت ها وآسمان ها دارم که با نگاه کردن بهشون نفسم بند میاد ، واقعا حالم رو دگرگون میکنن ، خودم رو تصور میکنم که دارم توی این دشت های با پای به قول خودمون پتی و عریان روی یک چمن پنهاور رو به غروب که خیس از بارون شب قبل هست میدوم و میدوم و لباس ها و سراستین ها گلی شده... وای که تصور این لحظه ساده چقدر برام عزیزه ...
نام قطعه مذکور : A Chloris از رینالدو هان