مدتی هست حال عجیبی دارم.ناامیدی نسبت به آینده یک بی حسی و بی تفاوتی خاصی رو برام ایجاد کرده.چاق شدم.مرتب گشنمه.سینماییwhale رو دیدید؟حس میکنم یکم همفاز اون بنده خدا شدم.از کار کردن متنفرم. از اینکه پاسخ گوی بدبختی های اجتماعی و اقتصادی و همه جانبه مردم باشم خسته ام.از اسفند بدم میاد.اینجا دلگیر و خاک آلوده است.عشقم علاقه ای به رفتن و مهاجرت نداره.دوستش دارم و قراره ازدواج کنیم ولی این موندن و حس اون چیزی نیست که من از زندگی میخوام. نمیخوام حس کنه که مشکل اونه، چون اون نیست.پیاده روی طولانی و تلاش برای کالری شماری مفیدترین کارهامه.فردا صبح میرم آزمایش بدم و یک سری پیگیری برای دندون های پوسیده ام . حس عید؟ر...دم توی حسش.صدای موسیقی های مربوط به عید و بوی عید و شلوغی خیابونا دیوونم میکنه.مهارتی ندارم که باهاش درامد بیشتری داشته باشم .علاقه ای به شغلم ندارم.نمیتونم به نیمه پر لیوان نگاه کنم چون تقریبا این لیوان زندگی خالیه.موندن توی خونه دیوونه ام میکنه .میرم بیرون جایی نیست که برم.توی شهر 4 ساعت راه رفتم امروز و هیچی . توی اون شهر محل کارم که زیاد گشتن وجه خوبی نداره کلا .چشمام ضعیف شده.هیجان زندگی کم شده.چقدر ناامید و فرسوده شدم ولی اونی که لبخند میزنه و همه رو میخندونه منم .روم نمیشه این حالم رو به بقیه بگم .حال خوبی نیست.بی حوصله،بی حوصله و بی حوصله ....