ساعت سه و نیم صبحه.نشستم وسط حال روی ی پتو که پهن زمین هست و منتظرم. منتظرم یک ساعت دیگه بگذره و 4 صبح بشه و من برم شیفت. از ساعت 12 که آف شدم اصلا نخوابیدم. چند شیفت آخر رو همین طور بودم. توی خونه خوابم نمیبره و روزها به طرز ترسناکی با 12 و 13 ساعت خواب متوالی جبرانش میکنم.قبلا لحظه هام ی جور عجیبی بود. توی استراحت شیفت های دوره دانشجویی میخابیدم ، ورزش میکردم و البته مدیتیشن ، اون زمان کل زندگیم پیش روم میدیدم . مهاجرت ، دانشگاه خوب ، آزادی واقعی ، تلاش و انگار که هیجان داشتم. نمیگم الان ندارم ولی با وجود استیبل بودن خیلی از بخش های زندگیم ، فهمیدم انگار رسیدن به خیلی از آزروهام دیگه نخواهم داشت و بخش هایی از آینده شبیه چیزی که فکرش میکردم نمیشه و منم مثل خیلی آدم های دیگه یک روتین عادی و شاید کسل کننده رو خواهم زیست. صادقانه بگم از فکر کردن بهش هم تنم مور مور میشه.این روزها اتفاقا با وجود خیلی چیزها در زندگی بیشتر بهم خوش میگذره. تجربه زندگی مستقل ، خرید کردن ، آشپزی ، وقت گذرانی با دوستان و تجربه زندگی به سبکی که دوست دارم . ولی جای سه چیز خیلی کمه ، عمیق فکر کردن ، کتاب خوندن و ورزش.شب هایی که شیفت دارم کمی زودتر از خونه بیرون میزنم و میرم قهوه میخورم ، اون حس قدم زدن تو خیابون شلوغ دم غروب ، بوی قهوه و حس رهاییش و اون تنهایی دلپذیر رو خیلی دوست دارم . بعضی روزها با بعضی از دوستام توی بالکن خونه من پاهامونو توی آب جوش داخل یک تشت میندازیم و بعد کوکتل پدیکور میندازم داخلش و حسش عالیه. بعضی روزها که بهترینشه با رفیقم میریم بیرون و وقت میگذرونیم و حرف میزنیم و اهنگ گوش میدیدم بی هیچ نگرانی و استرسی.یک چیزی در مورد تجربه این چند ماه زندگیم دستم اومده که احتمالا توشه تماما زندگیم باشه ، این که از تغییرات زندگی و شرایط نترسم ، اینکه به خودم بیش از هر زمان دیگه ای باور داشته باشم چون فهمیدم بلدم قشنگ زندگی کنم.برم کم کم آماده شم که شیفت بعدی نزدیکه .این نوشته رو به ساعت 4 صبح و افکار پراکنده من ببخشید. وای پارسال همین موقع من درگیر نوشتن پایان نامه ام بودم و خیلی زیاد و عمیق فکر میکردم.عجب پژوهش خفنی بود یادش بخیر . عجب روزایی بود ها! حالا که فکرش میکنم واقعا دمم گرم .نوشابه ای نمونده دم صبحی واس خودم باز نکرده باشم :))))))))
