با درود حضور استاد کلانتری ودوستان حاضر در ویرگول وبینار دوره مدرسه نویسندگی رو دوباره وچندباره با حضور ذهن کامل وتمرکز گوش کردم.اونروز نتم خراب بود وصدا خش دار وگاها قطع بود و فقط حضور داشتم ودلم نمی آمد لایو رو ترک کنم .تا امروز که دیدم : به به عجب درسهایی بود که استاد در قالب کتاب "انتخاب سوفی" دو ساعت تمام روی نکات ریز ودرشت اون زوم کردند .یادم دادن که: _ چقدر پرداختن به توصیفات وجزئیات مهمه _ شروع وپاراگراف های اول هر کتابی میتونه نصف اولدیت وجذابیت داستان ورمان رو داره _ میتونم با مهارت بنویسم که خواننده را جذب کنم _ مستقیم گویی پیام را نگویم وخیلی اهسته وپیوسته وخیلی زیر پوستی حقیقت وپیام رو بنویسم. _مهمترین مرحله اش نوشتن با زبان روان شناختی است که ژانر مورد علاقه ی من بوده وهست .و راه رو برایم زیبا تصویر کرد_ وبلاخره در آخر از نظر محتوایی وعقیدتی نویسنده بود که چه زیبا به طور نامحسوس از آستین راوی بیرون آمده بود که اروم در حین لذت بردن از خوانش این داستان فهمیدم که نویسنده میخواهد بگوید که همه ی نگرانی یک نویسنده باید نوشتنش ودستآوردی باشه که به اون ملزمه .وهنرمندان وبخصوص نویسندگان باید از طرف دولت ساپرت بشن که به رسالت خودشون بپردازند ومثل ادی(شخصیت داستان)مجبور به رفتن به جنگ ومردن نباشند ( برای آرامش و امنیت هنرمند) ودر نهایت با تجارب مفید رویاهایی در خدمت بشریت بسازیم وکاری کنیم کارستون???