پانزده‌بار زنگ زده. حتما صدای پسرک کوچه را برداشته و هادی هر کاری کرده، نتوانسته آرامش کند. می‌ترسم از اینجا هم بلندمان کنند. باید همه چیزهایی که این روزها پسرک را آرام کرده یادم بیاید. وقتی بعد از اِن سال گفتاردرمانی تنها کلمه‌ای که می‌گوید آب است، گاهی خواسته‌هایش برایمان معما می‌شود.
چرا هادی جواب نمی‌دهد؟ حتما در تقلا برای مهار پسرک، گوشی را از دستش پرانده. چرا هیچ ماشین لعنتی قبول نمی‌کند؟ پسرک دست‌هایش هم سنگین شده. نکند در این تکاپوها برای یکی‌شان اتفاقی افتاده باشد؟
بردار این گوشی لامصب را!
برداشت! هادی؟ چی میگی؟ یعنی چی بچه منو می‌خواد؟!
زار می‌‌زنم و می‌دوم؛ پسرم بعد از سیزده سال، برای اولین‌بار گفته: ماما!
