توی یه روز سرد زمستون، توی عمارت روشنان داشتیم کافه لاته داغ میخوردیم که یاد گذشته کرد، تازه از اروپا اومده بود و بازگشتش به ایران براش همیشه مساویه با زنده شدن هزارتا خاطره و قصّه.تعریف کرد که چه جوری به دلایل شخصی بعد آتش بس جنگ، کوله به دوش ،راه دمشق و بیروت رو میگیره، به امید اینکه آینده بهتری رو برای خودش رقم بزنه. تعریف کرد که چه جوری از دمشق به لبنان و از اونجا به لیبی و تونس و بعدشم به زوریخ و مالمو میرسه.
تعریف کردنش دو ساعت هیجان انگیز رو برام به یادگار گذاشت.
ولی وقتی قصه اش به اونجایی رسید که وسط جنگ داخلی لبنان گیر افتاده بود و گفت که چه جوری از یه انفجار جون سالم به در برده رو،هیچ وقت از یادم نمیره. گفت: توی خونه اش بود ،که ساختمونش رفت رو هوا. بعد یه ساعت یا چند ساعت به هوش میاد، اولین چیزی که یادش میاد،بوی کباب بود. بوی کباب! بوی کباب گوشت انسان! و بعد صدای ناله آدم هایی که زیر آوار بودن و کمک میخواستن. بوی کباب، صدای ناله، دود، آتیش، درد و ترس و جنگ! اینا چیزایی بود که بعد اون انفجار به خاطرش ،به خودش قول داد تا خودش رو از ایران، عراق، سوریه، لبنان و این خاورمیانه جذاب لعنتی دور کنه و این کار رو کرد . ولی بعد این همه سال هنوز، دلشو به این جذاب نفرین شده سپرده...
چهارده سال پیش برای آخرین بار با مادرم و مادر مادرم و خواهرام رفتیم دمشق. دمشق زیبا، بازار حمیدیه، باب تومان مسیحی نشین، زینبیه فقیر نواز، حضرت رقیه با اون گنبد سفیدش، شارع الحمرای بچه پولداراش، آرامگاه صلاح الدین ایوبی اش، فلافل و حمص اش، کباب وشاورماهاش، لهجه دلپذیر مردمش تو ذهنم و داخل روحم برا همیشه جا موند.صدای آهنگ های الیسا و عمرودیاب و تامر حسنی و ام کلثوم و فیروز وناظم الغزالی رو از ماشین راننده هایی که عکس احمدی نژاد رو کنار عکس بشار و حافظ اسد زده بودن،هنوز واضح ، تو گوشمه .آرامگاه شریعتی هنوز بوی ناش ،تو مشاممه! کوچه های تنگ و باریکش، دیوار های سنگی سفیدش که تو لبنان و فلسطین هم ازش هست، آجر به آجرش تو ذهنم و خاطرم چیده شدن. روزی که قرار شد با یه سفر یه ساعتهی زمینی بریم بیروت، پدرم زنگ زد و گفت :”اوضاع لبنان ردیف نیست، نرید بهتره!” نرفتیم و من سرخورده به خودم قول دادم، حتما یه روز، یه روز قشنگ وقتی بیروت ، این عروس زیبا، آرومه،برم! برم به جنوبش، برم خلیج جونیه، برم سر بزنم به مجسمه سیدة مریم، برم به بیبلوس، برم به زادگاه شیخ بهایی!
نمیدونم هفته بعدش بود یا ماه بعدش که لبنان سی و سه روز جنگید. و حالا هم امشب که به خودم قول داده بودم که بعد کرونا اولین مقصدم بیروت باشه، بازم بیروت لرزید. شاید شمایی که با اهنگ های ابی و گوگوش و امید و داریوش بزرگ شده باشین،سخت باشه که درک کنین .امّا برای من آهنگ های راغب علّامه و برای پدر مادرم صدای فیروز یعنی مزه خوش گذشته. من با داستانها و خبرهای عراق و سوریه و لبنان و مصر بزرگ شدم. من ریشه فقط،تو خاک ایران ندارم، من ریشه تو خاورمیانه دارم.