
این زنی که در آینه به من لبخند میزند باید به زودی برود سراغ دکترپوست! در خوشبینانه ترین
حالت مرا یاد سیب زمینی می اندازد و راستش درون من این قدر جوان هست که بخواهمبهترین خودم باشم . کمی از کرم خوش بو را روی با انگشت روی صورتم میمالم و چشمهایم را می بندم . کرم بوی عطر پودرآرایش مادربزرگم را دارد ؛ «پودر کُتی»….انگار سیساله ام !
برف میبارد ، ریز و تند و سنگین است.شبیه برف های کودکی است
روی کاج های «مدرسه سهیل» .
مدرسه تعطیل میشود و ما درسرویس نوک بینی مان را می چسبانیم به شیشه یاتوبوس .
آقای«میناس» عصبانی است و منتظر است ما زودتر راه بیفتیم….انگار من هشت سالهام!
سیب زمینی ! سیب زمینی های کوچک و براق با عطر سیر و روغن زیتون .دلم گرفته وراستش میخواهم بروم توی حیاط و یک آدم برفی بزرگ درست کنم . دکمه های پالتویقدیمی پدرم را بگذارم جای چشم ها و یک هویج بزرگ بجای دماغ .لب هایش نخ کاموایزرشکی باشد …سیب زمینی ! سیب زمینی یادم می اندازد که احساساتم را پنهان کنم یاخواسته هایم را ….
سیب زمینی ! باید کمی سیب زمینی باشم در اوایل دهه پنجم زندگی . انگار پنجاه سالهام !
من ، زمستان و سیب زمینی …