خاطره ها چه می شوند؟ آنجا که مغز خالی میشود؟مه گرفته همه جارا . دریا خروشان ، در من ؛سکوت . پرسه های گنگ و مخدوش خاطره هایی چون برق فلس های ماهی زیر آب ....به خوابرفته در رویای آن چشم ها ....آنچه آرام می کند نه آرامش است ، تخدیر احساس است بدستسکون غریب و ناشناخته .مثل پریشانی زیر آب که نفس بند است و بی نفس ،دریا به زندگینمی رسد. چون « مدوسا».موهای بلندش موج ها و حسرتش، دیدار خورشید جنوب ؛« مدوسا»!
من پریشان از آب ها ، سردرگم ، کشمکش های درون از زندگی به گریز تمام عیار ، می برد چونموج تمام آنچه بر ساحل است . من همه ی زندگی را به طلسم خورشید ،سپرده ،سحر شده بهنگاهی ! که هم زمان عشق و مرگ را زمزمه می کند! شاید در چشم های او نگریستم که سنگ شدمچنین !!!!!
او ابتدا و انتهای زیبایی! مرگ پایانش سر بریده ی اوست مزین به مارها...جهان ترسیده از نگاهاو ...
ما مجازات کدام گناه او که اشک هایمان ، گردابی میشود ، اشک های ماه فرو خورده ، که « آتنا» بر او نبخشید ، بر دریاها .... مجازات کدام گناه او هستم ؟ چنین بی خواب ؟ چنین آشفته ؟
چنین هزاران سال سنگ شده ؟ خفته ؟
بر او که به نگاهی سنگ می کند ، موهایی به شکل مار می روید...
من از نگاهی سحر شده ام که که چشم های او را دارد... گیج و بی خواب و گنگ . اسیر موج هایبی ساحل ، قایق های نا آرام ، دریاهای طوفانی ، چشم هایی خالی از رفتن و ماندن ،.... در پیاو...ساحل ها را می نوردم تا چشم های آفتابی ش به نگاهی سنگ کند مرا !
مرجان وفایی
