روزی که به بچه دار شدن یا نشدن فکر کردم ، بالای ۳۰ سال داشتم . بزرگ کردن فرزند کوچک همسرم را انتخاب کردم .
اما ، با همه عشق ، با همه تجربه های شیرین و تلخ ، با همه کمک ها، به این فکر نکردم که پسر ِمن ، مادر واقعي و پدر واقعي خودش را دارد !
در واقع او پسر ِمن هست ولی من مادر ِاو نیستم ! و این « حقیقت » است ....
امروز به عزیزترین دوستم و فرزندانش فکر می کنم و یاد خودم‌می افتم.... فکر می کنم.... فکر میکنم .....و فكر مي كنم ....اشک هایم بند نمی آید ......
بقول رومن گاری در « خداحافظ گاری کوپر » ؛ دنیا پر از بچه هایی است که مال ما نیستند !!!
