در پارسایی ِزمان ، واژه ی صبر ،قداست باکره ی مقدس است ایستاده برمیدان کوچک شهر .سال های سال.و من صبر را آیینه ی کوچک عمر می بینم و سایه ی بلند رنج ! اگر پایداری بر آن نبود ، زخم های تازهچگونه تسکین می یافت؟ ساعت دیواری بارها نواخت و صبر بر زمان پیروز شد به دردی جانکاه ! هر صبحبا ردای آبی به سوی آبی آسمان دست به دعا برداشت تا صبر را در او زنده نگاه دارد به یمن ایمان !درتثلیثِ عشق و زمان و صبر ، پیروز چهره ی ماهتابی مجسمه ای است که بجای اشک خون می گرید!!! گرچه در اسارت رنج های زندگی ، محکوم به زیستن با صبر !!! آنچه از رنج های بشری یه یادگار ِجهاناست ، جز «عشق » نیست .شاید چون روشن ترین و‌متفاوت ترین ودیعه ی سپرده به انسان است... و فاشبگویم ؛ به فراموشی سپرده ترین !!! من در میدان کوچک « پیازا پائولینا »زنی را دیدم ، نزدیک به آسمان ! که اگر در گرمای شرجی و شدید تابستان ، بجای اشک ، خون چشمانش را هدیه نمی کرد ، شهر « کارمیانو» به فراموشی سپرده میشد !!!!
آنگاه که عشق را به من سپردی
پارسایی را به جان خریدم.
زمان مرا فرسود .
دوخته ، اما ،
قلب من ،
برسینه ات !
دست های
مرا بر شانه ات بگذار
که رنجِ صبر،
تیر ِمُدام می کشد
در استخوان هایم!
#مرجان_وفایی piazzapaolino # #virginmarystatue #italy?? #carmino #lecce
