
عزیزترینم ، خودرا گم می کنم در نبود تو !بی گمان بودنت نشانی ست از هست ِمن . درپی اندیشه برایت نمی نویسم . از عشق می نویسم که در نظرم تنها دلیل منطقی برایزندگیست . عشق هر آنچه لازمه ی یک دلیل است به همراه دارد و تو میدانی !
نه از سر ترس ، نه از رغبت به خوش نامی ، نه از انتظار کف زدن های طولانی ، که درنظرم عشق می تواند همه چیز را در خود داشته باشد ، در رساله ای از سنت آگوستیندرباره ی عشق آمده است که آنچه در خلقت دلیل است و آنچه در نتیجه ، فقط
و فقط خود عشق است . باقی میماند از آنچه بین عاشق و معشوق گذشته است و جهانچیست جز این ترنم یگانه ؟ اگر بر آستانه غم ، اگر بر دروازه های جنگ ، اگر بر سردررسوایی آویخته ایم به طناب ، جز عشق دلیلش نیست . تاب و توان و نتیجه و ناجی ،مرگ و زندگی عشق است و جز عشق در پی هرچه رفته باشیم ، سقوطی است که آن راپایانی نیست ….
عزیزترینم به حرمت عشق ، هزاران بار بخشایش بر بخت که توان ِزندگی را گرفت وهربار و هربار …. اگر نجاتی بود جز به واسطه اش نبود !
بردرگاهش اگر به سجده مرا یافتی ، بیدارم مکن ! که اگر عمری به زانو زدن بگذرد و اگردردی به اشتیاق از پای در آورد یا به غم رسوای زمانه شوم ، سر از آستانش بر نخواهمگرفت که بهشت و دوزخ را از برای عشق میخواهم ! هر کدامش نزدیک تر ….
مرجان وفایی