
شب بخیر مریلین .شب درازی است امشب. خیال صبح شدن ندارد .نه توان و اندوه بشری ، نهفلسفه و اخلاق و نه کرونا که تو از آن خبرنداری! -راستی ماسک هم حتمن به تو می آید !-
خیال من پراز آدم هاست . پراز چیزهای عجیب. خیال من هنوز درگیر آن لکه ای است که از محلولنقره ی عتیقه فروش روی میزآشپزخانه ریخت و دیگر پاک نمیشود !
مریلین زمانه عوض شده،اعتراف آدم ها هم .عشق ها و نفرت ها هم .برای تو که کوچک ترینحرکت دست هایت حرفی برای گفتن داشت، تصور این آدم های پلاستیکی عجیب است ! برای منهم عجیب که سیگارم را از پاکت در می آورم و ده ها فندک روشن میشود ! فندک های پلاستیکی !
نمیدانم چطور این همه درگیر «آدم» ها هستم . نقطه مشترک من و تو است .
در عین حال که آدم ها را بسیار دوست داریم از آنها فراری هستیم ! در عین حال که عاشق«عشق» هستیم ، می ترسیم ! در عین حال که «بی پروا» هستیم آن ضعف ، «شکنندگی» را میگویم در ما هست ! ما رابطه هایمان را با آدم ها گم کردیم مریلین ! و این شاید در این روزها سختتر از زمان تو باشد .
تو «بهمن محصص» را نمی شناسی ، شاید اگر ماهی های او را می دیدی ، خیالت راحت میشد! که کسی تصویر ما را یک جور دیگر کشیده است !
من غرق زیبایی توام ! مثل یک تصویر هنری .مثل نقاشی ، اما زیبایی تو از این شب طولانی کمنمی کند ….
سیگارم را روشن می کنم ، به تاریکی زل میزنم ، ماهی های محصص روی میزاست ، کتابی همهست که با او مصاحبه کرده ….
مریلین ، داستان تو ، داستان من ، داستان ماهی ها و داستان خیلی های دیگر است …چه خوبکه تو «حقیقی»
هستی …باید چراغ ها را خاموش کنم !
شب بخیر مریلین .
شب بخیر مریلین.
شب بخیر ….