رشد ، درد دارد...

سال ها می گذرد و اکثر ما همچنان همان آدم های گذشته هستیم . البته روند رشد در هیچ یک ازما متوقف نمی شود ، مگر آنکه خودمان متوقفش کنیم .

به یاد بیاوریم که در نوجوانی و جوانی از زندگی چه می خواستیم؟ و الان چه داریم ؟

اکثر ما به مرور زمان ،انتخاب های خانواده ، جبرزندگی ،تاییدجامعه ، ارزش های عمومیفرهنگی ، باورها و اعتقادات اجتماعی را جایگزین علایق و خواسته های شخصی خود کرده ایمو از « خود » واقعی مان آن قدر دور شدیم که هیچ شباهتی به انسان آرمانی خودمان نداریم .

نوعی زندگی کردیم که « انتخاب » در آن هیچ جایگاهی ندارد .

اما گاهی این شانس را پیدا می کنیم که زندگی به ما تلنگری بزند یا یک آگاهی ناگهانی بهسراغ ما بیاید ، حتی شاید حسی از گذشته دور که یادمان بیاورد ؛

ما می خواستیم چه کسی باشیم ؟

در زندگی چه چیزی را بیشتر می خواستیم ؟ ارزش هایمان چه بود ؟ رویاهایمان ؟ ...

اگر این شانس دوباره را گم نکنیم ! اگر این آگاهی را پس نزنیم ! اگر دوباره مغلوب « راهی کههمه میروند » نشویم ! در ما اتفاق بزرگی می افتد !

یک جور « بیگ بنگ » درونی !!!!!!

پس از آن ما دیگر هرگز آدم قبل نخواهیم بود . تحولی رخ می دهد که با شناخت ودنبال کردنشبه « خود » مان نزدیک می شویم . همه چیز را رها می کنیم و به سراغ « خواسته » های حقیقیمان می رویم !

انگار فرایند رشد از همان جا که متوقفش کرده بودیم ، دوباره آغاز

می شود .

در دانشگاه استادی داشتیم که به ما « رشد و تکامل » درس می داد و می گفت ؛ « رشد » همیشهو همیشه دردناک است .

اگر انتخابش می کنیم ، بی شک از آن لذت خواهیم برد ، مسیر رشد چون با درون ما هم جهتاست ، انگیزه می دهد ، خوشبخت مان می کند ،اما الزامن برای اطرافیان ما خوشایند نخواهدبود ، آنها که همیشه ما را جور دیگری دیده اند و شناخته اند! و حالا با آدم دیگری روبه روخواهند شد !

از سوی دیگر با رشد ،آنچه می خواستیم باشیم به حقیقت خواهد پیوست ! ما می مانیم باانسانی که می خواستیم باشیم !فقط یادمان نرود که رشد درد دارد ، درد بسیار ...... آیا هنوز بهدنبال ارزش های درونی مان می رویم ؟ آیا راه کم خطر زندگی روزمره را با راه پر فراز و نشیبرسیدن به آرزوهایمان

عوض کنیم ؟

چقدر حاضریم بهای تحقق آرمان های درونی مان را بپردازیم؟

چقدر جرأت داریم ؟

و‌چقدر درد رشد را تحمل می کنیم ؟

مرجان وفایی - خرداد ۱۳۹۹