اسفند که می رسد ،حال و هوای باغبانی به سرم میزند !شاید ارثی است !
پدرم عاشق اسفند است و تهرانپارس . باغچه اش را با دنیا عوض نمی کند . و عاشق گل های بنفشه ! نهاینکه باغبان بکارد ! نه ! فقط خودش... هَر‌َس کردن رز و گل سرخ با خودش ! آخرین روز های سال باید بهاو در باغچه کمک کنم . اجباری . که یاد بگیرم . من همه ی حواسم به گربه ی سفید و سیاهم است که لم میدهد در آفتاب آخر زمستان و چرت میزند و البته بیشتر حواسم پی ابرهای سفید پنبه ای در آسمان آبیتهران ... سربه هوا !!!
پدرم بنفشه ها را ردیف و کنار هم در حاشیه ی باغچه می کارد و چند بسته ی تخم گل را می دهد به من کههزار تا سوال دارم ؛ چرا الان بنفشه می کاریم ؟ چرا عید نوروز اول بهار است ؟ میشود« خپل خانوم »-گربه ام - را ببرم توی اتاق پذیرایی؟ ماهی قرمز هفت سین را که نمیخورد ؟ میشود امسال تابستان یکحیوان دیگر هم داشته باشیم ؟ می شود سگ کوچولوی قهوه ای‌بخریم ؟ ...
پدرم دستکش هایش را در می آورد ، یک بسته تخم گل می دهد به من ، روی بسته گل هایی صورتیو‌ارغوانی وزرد است . گل هایی کوچک و کنار هم که شکل با مزه ای دارد . بسته سبز رنگ با نوشته هاییعجیب و غریب ! من نمی فهمم؛ «بیا ،کاشتن تخم گل که بلدی . زیر درخت سرو ،وسط باغچه این ها را بکار ،چند وقت دیگر ، از زیر خاک سبز می شوند ، آن وقت چند تا سگ دارید» . می پرسم ؛ سگ واقعی ؟ من کهباورم نمی شود ...جواب می دهد ؛ سگ واقعی دیگر پدر جان .
با خوشحالی همان موقع ،تخم گل ها را می کارم . نوروز می شود . هر روز به باغچه سر میزنم و منتظرسگ ها هستم ... بوته ها جوانه میزنند و بزرگ می شوند .اولین گل ها یک صبح جمعه باز می شوند و منبا ذوق پدرم را صدا می کنم، اما خبری از سگ نیست ! هرچه صبر می کنم ! ... پدرم با دقت خم می شود وگل ها را نگاه می کند ؛ «ای وای این ها که میمون هستند ، سگ نیستند !» لجم می گیرد . میزنم زیر گریه .
اشک هایم بند نمی آید ؛ «شما گفتید سگ واقعی » . می خندد ؛ « واقعی است پدر جان .اسم این گل هامیمون است ، فقط من شوخی کردم و گفتم سگ ... توکه منتطر نبودی ، بجای گل چیز دیگه ای در بیاد ازخاک ؟»...
ما هیچوقت سگ نخریدیم . گربه ام سال ها پیش ما ماند . من بزرگ شدم .درخت سرو را جا گذاشتیم .اسفندکه می رسد ، دوباره کودک می شوم .بیشتر از همیشه دلم برای پدرم تنگ می شود... برای باغچه اش وخانه ی تهرانپارس و برای شوخی هایش ...اسفند که می رسد .به ابرها نگاه می کنم .میدانم به زودینوروز می رسد ! پدرم حتمن به من لبخند میزند !
پدرم نوروز را دوست دارد...
#مرجان_وفایی
