
تلخ ، تلخ ، تلخ.... اینکه قشنگ ترین تابلوی کریستال دنیا را از باور ِعشق ساخته باشی و درست صبح که چشمانت را باز می کنی ، از دیوار روبرویت به زمین بیفتد و هزار تکه شود ...
........مدت هاست در شک اینکه خدابامن قهر کرده یانه شناورم ... خدایی که به شدت باورش داشتم و معجزه هايش برايم رخ داده بود،حالا مدت هاست که مرا ترک کرده ، یا به امریکا مهاجرت کرده و در آفریقا سرش گرم است یا اصلن من را یادش نیست ....
تابلوی باور عشق را با کریستال های گران قیمت « سواروفسکی» ساخته بودم، باتمامقلبم وباموسیقی«فار فِرام اِنى رُد»
شکستنش قلبم را سوراخ کرد...
در آشپزخانه ، پشت میزنشستم ، و همان موقع که سیگارم را روشن می کردم عمیق و از ته دل به خدا گفتم ، اگر واقعن هست ، بیایدو کاری بکند !!یا حداقل برای بار آخر حرف بزنیم ! (گاهی دل خوشی های کوچک ، دردهای بزرگ را آرام می کند )!!!
...موبایلم زنگ زد و از یک آشنای قدیمی - که اصلن ارتباطی هم باهم نداشتیم - فایل یک کتاب برایم فرستاده شد...
اول فایل نوشته شده بود؛
«تو همه چیز را می دانستی - من نابینا.
میدانم زندگی ام بیهوده نخواهد بود،
میدانم باز همدیگر را خواهیم دید
در ابدیتی ایزدی »
شاید خدا همین نزدیکی ها مهمان بود که صدای من را شنید .. و فکر کرد خوب است ، خبرم کند که هست ...
عجیب آنکه ، به اتاقم برگشتم ، از بین کریستال های شکسته و خورد شده ، قطعه ای بزرگتر از بقیه باقیمانده بود و
انگشتم را برید ، موبایلم دوباره زنگ زد .این بار از دوست نزدیکی در جواب من نوشته بود ؛این قدر نترس عزیز دلم !
دیگر نترسیدم نه از شکستن شیشه ها ، نه از نبودن آدم ها .... آنها که باید ، همیشه می مانند!!!
بعد صدای پیانوی « شوپن » بود ، صفحه موبایل روشن روی فایل کتاب...
آرام شده بودم ، یک فنجان چای برای خودم ، یک فنجان چای برای خدا ...
به خونی که می چکید نگاه می کردم ....
مرجان وفایی