ویرگول
ورودثبت نام
مرجان وفایی
مرجان وفاییعضو سابق هیئت علمی دانشگاه آزاد واحد پزشکی
مرجان وفایی
مرجان وفایی
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

اندوه بی پایان گریس

اندوه بی پایان یک زن . در چشم هایش سرمایی بود که هیچکاک نمی پسندید .

او هر آنچه لازم بود را داشت !فقط .....خوشبخت نبود .... چه کسی میداند ؟شاید هم بود ،جهان با او خوشبخت بود ...برای اندازه گیری خوشبختی ، آخرشبی لازم است ،با قهوه و سیگاری روشن ،موسیقی جاز « هوستون پرسون » .مرور زمان .ورق زدن تاریکی ها یا شاید روشنایی ها را .... مرز باریک بغض های نشکسته با صدای باران خیابان در یک شب پاییزی ....تمام شده بود ! برای او ! برای همیشه ... با همه مرواریدهای دوخته بر لباس عروسی و آن لبخند ...چنان سرد ،سال های سردی را درپیش داشت ... آن روز صبح که به عادت همیشه ، قهوه ی تلخ و سیاه را در یک لیوان سبز بزرگ ریخت ، فهمید اتفاقی افتاده ! درخت چنار زرد و نارنجی ....با صدای بلند به خودش گفت : تمام شد ! جایی در قفسه سینه اش خالی بود ! ...

چه کسی می داند؟!ما در کجای این جاده ایستادیم ؟! جز خودِما ؟! برای تمام شدن هیچ مقدمه ای لازم نیست ، فقط تمام می شود یک روز .... سپتامبر ۱۹۸۲ ،زنی در جاده ای در موناکو پشت فرمان دچار سکته مغزی می شود ....شاید آن روز پاییزی مردی که از خیابان گذشت ،از پشت پنجره ای شنید که همه چیز تمام شده است ... چه کسی میداند به خانه رسید یا نه ؟! ولی آن زن پشت پنجره دفتری را برای همیشه بست ........اندوه بی پایان یک زن . اندوه بی پایان « گریس کلی».


مرجان وفایی

Marjan vafaiee ID اینستاگرام

۱
۰
مرجان وفایی
مرجان وفایی
عضو سابق هیئت علمی دانشگاه آزاد واحد پزشکی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید