
پاییز ِاستانبول ، .... همین جا نشسته ام پشت استادیوم « بشکیتاش» .
باران می بارد و هوا سرد است و کافه خلوت ، من تنها بیرون نشسته ام که سیگار بکشم ... جمعهساکتی با صدای باران . کنارم درخت های «دلمه باغچه» و کمی دورتر بسفر ِآبی ، خاکستری ...
استانبول ِتمام نشدنی ِمن !
با اورهان پاموک ، با جمال ثریا، آصف اوزدمیر و ناظم حکمت .... با موزه معصومیت و کشتیهای بورسا و انارفروش های کنار مسجد سلطان احمد ....
هزاران سوال !؟ راستی چرا استانبول ؟ فرصت ها را کجا گم کردیم؟ کجای حساب و کتاب هااشتباه بود؟چرا نتوانستیم ؟ چرا اینجا پر از تبلیغ خرید آپارتمان برای ایرانی هاست ؟ چرالباس های اوت لت ترک را در تهران به قیمت های گزاف می فروشیم ؟ چرا سریال « عشق ممنوعه» را دوست داریم ؟ و تورهای کشتی با شام و کنسرت ایرانی ؟ دیسکوهای ایرانی خیاباناستقلال ؟ چرا در میدان تکسیم اجرای خیابانی و دل نشین آهنگ گل گلدون من ِسیمین غانم را ازدانشجویان ایرانی می شنویم ؟ برای چند لیر ؟ چرا در سراشیبی تند باختن نمی ایستیم ؟؟؟؟شاید نشانه ای باشد ....
حواسم پرت می شود ؛ زیر باران ، دختر و پسری ترک ، کنار ماکت بزرگی که نوشته « بشیکتاش» عکس می گیرند ، بلند می خندند ..... دختر کلاه قرمز به سر دارد، سر میخورد و میافتد و خنده اش بلندتر میشود ، پسر دستش را می گیرد و بلندش می کند ، ....هفده ، هجدهساله اند ....گارسون با خنده می پرسد ؛ «تامام»؟؟؟ یک قهوه دیگر سفارش میدهم و سیگاردیگری روشن می کنم ...
فکرهای بیهوده ، تنهایی تمام نشدنی ، این فصل های سرد ، این زیبایی پاییز ِ استانبول کههربار من را به اینجا ... درست همین جا می کشاند ....
مرجان وفایی
۳۰ سپتامبر ۲۰۱۷
ترکیه - استانبول