وقتی کرونا اومد حدودا ۶ ماه میشد که دفتر تاسیس شده بود. بچههای گردشگری علامه که با اختلاف ۲ سال بالا و پایین از دانشگاه فارغ شده بودیم و با کلی ایده، برنامه و شاید آرزو میخواستیم یه استارت آپ خیلی حرفهای و خلاقانه تو حوزهی گردشگری بزنیم.
مثل برق و باد ۶ ماه از روزهایی که راهروهای دانشگاه رو بالا پائین رفته بودیم تا از استاد و مدیر گروه کمک بگیریم، از مرکز رشد وام بگیریم و بچههای هم فکر و خلاقو یه جا جمع کنیم میگذشت. حالا یه موجود ریز که حتی با چشم نمیشد دید، نمیشد با دست یقهش رو گرفت که بپرسی چی میخوای آخه تو؟، سرو کلهش پیدا شده بود. شب سختی بود، شبی که به یکی یکی بچهها پیغام دادیم که دفتر از فردا تعطیله. نه فقط ما که قرار بود تا عید، بعد از عید و تا تاریخ نامعلوم تو دفتر جمع نشیم. کسی تضمین کننده سلامت دیگری نبود پس بهتر دیدیم فعلا تعطیل باشیم.
اما کار چی؟ اهدافمون؟ آرزوها؟ قولهایی که داده بودیم؟ اولش خیلی سخت بود، در حالت عادی خیلی ایدهها از حرفها و جلسات روزانمون سر در میاود اما الان هر کس یه گوشه تو خونهش بود. سخت بود اما نشد نداشت. جلساتمون با اسکایپ برگزار شد، بعدش دیدیم زوم شاید اپلیکیشن بهتری باشه. دراپ باکس و گوگل درایو شدن میز کاریمون هر کسی ایده میذاشت اونجا و با بقیه شِر میکرد.
دور کاری خیلی هم سخت نبود، حتی یه ریزه بهتر بود. نه دیگه از ترافیک و شلوغی اتوبانها سر صبح خبر بود نه خستگی پشت میز نشستن. سر صبح لیوان چای به دست پشت لب تاپ مینشستی.
شاید قبل از کرونا اگر میگفتن دورکار میشی یه روز، میگفتم امکان نداره! مگه میشه؟ مگه میشه نرفت سرکار ولی کار کرد؟
شد، من شایدم ما، از کرونا بابت این یه مورد ممنونیم( البته که بابت هزار تا مورد دیگه شاکی هستیم)، دورکاری یا تو خونه کار کردن حتی کیفیت کار ما رو بالاتر برد، یه جورایی حس میکنیم حالا که فیزیکی سر کار نمیریم باید یه طوری کار کنیم که جبران بشه.
به لطف اپلیکیشنها و فضاهای ارتباطی الان ما یه دفتر کار مجازی داریم که حتی شاید بازدهی بالاتری از حالت قبل داشته باشه در ضمن ریسک ابتلا به کرونا خیلی خیلی پائینتر.