گاهی وقتا وسط خستگی، وسط اینهمه دویدن بینتیجه، یه صدای کوچیک از درونمون میاد…
همونی که یواش میگه: "بلند شو… یه کم دیگه ادامه بده… شاید همین قدم، فرق داشته باشه."
ما آدما یاد گرفتیم تحمل کنیم، صبر کنیم، بجنگیم… ولی خیلیهامون یادمون رفته که باید یهجایی هم برای حالِ خوبمون بجنگیم.
یه آهنگ که دوست داری گوش کن. یه پیادهروی کوتاه. یه لیوان چای داغ با خودت. یه دلنوشته از ته دلت…
همین چیزای کوچیکن که حال آدمو کمکم بهتر میکنن.
نمیگم راحت میشی، ولی قول میدم آرومتر میشی.
و آروم که بشی، بهتر میتونی ادامه بدی.
وقتی مدت زیادی توی شرایطی بمونی که حالت بده و خستگی داره اذیتت میکنه و احساس میکنی هرچقدر ادامه میدی بازم فایدهای نداره…
اونجاست که باید یکم بری عقبتر، بشینی و خودتو و زندگیتو از دور نگاه کنی…
از یه زاویهی دیگه ببینی، از یه نگاه تازه. شاید بفهمی چیزایی که فکر میکردی سد راهتن، فقط زاویه دیدت بودن.
منم درست مث تو، هنوز خستهام…
ولی هنوزم اینجام.
فقط کافیه هر روز یه قدم کوچیک بردارم.
– مریم