آدمیزاد گاهی از زندگیاش راضی نیست؛ چون وقتی سطح زندگیاش پایین است ناراحت میشود و سعی میکند از راههای مختلف درآمدش را بیشتر کند تا به آرزوهای ریز و درشتش برسد.
اما توی این مسیر با کلی چالش روبهرو میشود. یه جاهایی کم میاره و کلاً ناامید میشه از ادامه دادن، یا یه جاهایی کلی انرژی داره و با خودش میگه:
«هر جور شده، هر چی میخوام رو میسازم.»
و شاید همین جمله شروع یک مسیر خوب باشه؛ تلاش برای ساختن یه زندگی بهتر.
اما ماجرا از جایی جالب میشه که از پلههای اول رد میشیم و کمکم رشد میکنیم.
با برداشتن هر پله، نیازهامون هم بزرگتر و بیشتر میشن. هرچی جلوتر میریم، چیزهای بیشتری میبینیم و با خودمون میگیم:
«میتونم بیشتر و بهتر از این داشته باشم.»
و اینجاست که اگر حواسمون نباشه، بیشتر خواستن میتونه تبدیل به یه چرخه بیپایان بشه.
دیگه آرام و قرار نداریم.
هرچی درمیاریم، فکر میکنیم کمه و باید بیشتر کار کنیم.
اونقدر درگیر به دست آوردن چیزهای جدید میشیم که یادمون میره از کجا شروع کردیم.
یادمون میره به چندتا از آرزوهایی رسیدیم که یه روز حتی فکرش رو هم نمیکردیم.
حتی ممکنه یادمون بره وقتی برای اولین بار به یکی از همون آرزوها رسیدیم، دقیقاً چه حسی داشتیم.
چون اونقدر درگیر «بیشتر داشتن» شدیم که دیگه برای چیزی که داریم وقت نمیذاریم.
و اینجاست که شاید دیگه واقعاً زندگی نکنیم؛ فقط برای زندگی کردن تلاش کنیم.
کار، کار و باز هم کار.
درآمد بیشتر، هدف بزرگتر و تلاش بیشتر.
و با وجود اینکه زندگیمون نسبت به گذشته خیلی بهتر شده، باز هم احساس رضایت نمیکنیم.
البته منظور من این نیست که آدم نباید بیشتر بخواد.
بلندپروازی برای خودش خیلی هم خوبه و میتونه به آدم کمک کنه که برای ادامه دادن و ساختن رویاهاش انگیزه داشته باشه.
زیادهخواهی از جایی خطرناک میشه که دیگه هیچچیز از زنده بودن و لذت بردن از زندگی برامون قابل لمس نباشه و تبدیل به یه ماشین برای پول درآوردن بشیم.
قرار نیست رشد کردن رو متوقف کنیم.
قرارِ ما اینه که توی مسیر رشد کردن، خودمون رو فراموش نکنیم.
به نظر من با کارهای کوچیک هم میشه دوباره به لحظه برگشت و متوجه چیزهایی شد که بابت داشتنشون حالمون خوبه.
یکی از کارهایی که میتونیم انجام بدیم اینه که شب قبل از خواب، فقط همون روزی رو که گذشت مرور کنیم.
روزی که شاید خسته بودیم، اما برای ادامه زندگی تلاش کردیم.
به خودمون یادآوری کنیم که امروز یک قدم برای زندگیمون برداشتیم؛ شاید کاری داریم و برای بهتر شدنش هر روز تلاش میکنیم، شاید برای مستقل شدنمون قدم برمیداریم یا برای رسیدن به هدفی که مدتهاست دنبالش میکنیم.
گاهی لازمه به جای اینکه فقط به چیزهایی که نداریم نگاه کنیم، ببینیم چقدر از مسیری که آرزو داشتیم طی بشه، واقعاً طی شده.
همین نگاه ساده میتونه حالمون رو بهتر کنه.
چون وقتی به شکل فعال برای خودمون، زندگیمون و استقلالمون تلاش میکنیم، کمکم احساس ارزشمندی بیشتری پیدا میکنیم.
و شاید همین تلاشهای کوچیک، به مرور به ما عزت نفس و اعتمادبهنفس بیشتری بدن.
شاید رضایت از زندگی به این معنی نباشه که دیگه چیزی نخواهیم.
شاید بتونیم همزمان با اینکه برای زندگی بهتر تلاش میکنیم، از چیزی که همین حالا داریم هم لذت ببریم.
میتونیم رویاهای بزرگ داشته باشیم، درآمد بیشتری بخوایم، موفقتر بشیم و برای آیندهمون تلاش کنیم؛ اما توی تمام این مسیر یادمون نره که زندگی فقط همون نقطهای نیست که قراره یه روز بهش برسیم.
گاهی باید وسط همین مسیر بایستیم، به پشت سرمون نگاه کنیم و ببینیم چقدر جلو اومدیم.
شاید چیزی که امروز برامون عادی شده، همون چیزی باشه که چند سال پیش آرزوی داشتنش رو داشتیم.
و شاید رضایت واقعی از همینجا شروع بشه؛
از اینکه برای بهتر شدن زندگیمون تلاش کنیم، اما فراموش نکنیم همین زندگیای که داریم رو هم زندگی کنیم.
— مریم