وقتی نوشتههای خودم بیدارم کردند...
۳۱ تیر بود. خیلی اتفاقی یکی از چتهای قدیمیام با چتجیپیتی را باز کردم. بدون اینکه برنامهای داشته باشم، شروع کردم به خواندن.
هرچه جلوتر میرفتم، بیشتر تعجب میکردم.
آخرش فقط خودم را توی آینه نگاه کردم و گفتم:
«واو مریم...»
تمام این مدت با خودم فکر میکردم توی این یک سال، با این وضعیت آشفتهی کشور، هیچ کاری نکردم. مدام حس میکردم فقط درجا زدم و از زندگی و برنامههایی که برای خودم داشتم عقب افتادم.
اما وقتی کارهایی را که انجام داده بودم کنار هم گذاشتم، دیدم ۹ قدم مهم برداشتهام؛ ۹ کاری که همگی برای رشد خودم بودهاند.
همانجا دوباره یادم افتاد که من آدمِ زمین خوردن و ماندن نیستم.
شاید زمین بخورم، شاید خسته بشوم، شاید حتی برای مدتی از مسیر دور شوم، اما همیشه با چنگ زدن به یک امید، یک کتاب، یک مهارت، یک نوشته یا حتی یک گفتوگو، دوباره خودم را بلند میکنم.
و هر بار به خودم یادآوری میکنم:
«من هنوز زندهام و باید ادامه بدهم؛ هر جور که شده.»
همین مرور باعث شد تصمیم بگیرم بیشتر بنویسم.
چون نوشتن فقط ثبت خاطره نیست؛ آینهای است که چیزهایی را نشانم میدهد که هر روز جلوی چشمم هستند، اما نمیبینم.
هر بار که مینویسم، انگار یک قدم بیشتر با خودم آشنا میشوم و همان خودآگاهیای را پیدا میکنم که همیشه دنبالش بودهام.
این روزها یک چیز دیگر هم یاد گرفتهام...
لازم نیست کارهایی که انجام میدهیم بزرگ، عجیب یا چشمگیر باشند.
گاهی فقط تلاش برای بهتر کردن حال خودت، باارزشترین کاری است که میتوانی انجام بدهی.
و شاید دقیقاً همان کاری باشد که در آن مقطع از زندگی، بیشتر از هر چیز دیگری به آن نیاز داری.
من هنوز زندهام و ادامه میدهم.
فقط کافیه هر روز یه قدم کوچیک بردارم.
— مریم 🌿