امشب دلم گفت بنویس...
با اینکه از ساعت ۱۰ شب پشت سیستم بودم و الان ساعت ۱:۴۷ دقیقه‌ی شبه، یه چیزی ته دلم می‌گفت: «بنویس و منتشرش کن.»
امروز به مریمِ سال‌های قبل سر زدم و حسابی به خودم افتخار کردم.
یاد روزهایی افتادم که فکر نمی‌کردم بتونم ادامه بدم. روزهایی که کنار اتوبان، اون‌قدر بلند داد زده بودم و از خدا می‌خواستم این همه حال بد و کابوس رو تموم کنه که صدام رو از دست دادم و تا فرداش نمی‌تونستم حرف بزنم.
هنوز هم اون لحظه‌ها رو خیلی خوب یادمه. هر بار بهشون فکر می‌کنم، مثل یک تصویر زنده جلوی چشمم میان؛ انگار دوباره دارم همون لحظه‌ها رو زندگی می‌کنم.
فقط یه فرق هست...
الان جون دارم، ولی اون روزها به زور روی پاهام می‌ایستادم.
اوج سختی‌های من از سال ۹۲ شروع شد و حالا، تیر ۱۴۰۵، نزدیک پنج ساله که از اون کابوسی که یه دوره از زندگیم بود بیرون اومدم.
نمی‌گم الان همه‌چیز عالیه، ولی با اطمینان می‌گم بهترم. امیدوارترم.
شاید مهم‌ترین چیزی که توی این مسیر یاد گرفتم، این بود که دوباره یاد خودم افتادم؛ اینکه چقدر ارزشمندم، چقدر خودم رو دوست دارم و بالاخره خودم شدم اولویت زندگی خودم.
اگر بخوام همه‌ی چیزهایی که امشب مرور کردم رو بنویسم، این نوشته خیلی طولانی می‌شه.
شاید یه روز، یکی‌یکی درباره‌شون بنویسم.
فعلاً فقط همین رو می‌دونم...
من اینجام و زنده‌ام هنوز.
فقط کافیه هر روز یه قدم کوچیک بردارم.
— مریم 🌿
