دلنوشته – مریم
دلم میخواد بگم خوبم، ولی نیستم. دلم میخواد بخندم، ولی نمیتونم. دارم تلاش میکنم، هر روز، هر ساعت، هر لحظه... ولی خستهام.
انگار هر چی میدویی هنوزم همون جا موندی، فقط داری سعی میکنی زنده بمونی. انگار تمام اون آرزوها انقدر ازت دور موندن که مثل یه سراب شدن. تو میبینیشون و هنوزم امید داری که یه روزی بالاخره توی اون موقعیت و جایگاه زندگی میکنی، ولی هنوزم سر جای قبلی موندی؛ با اینکه هر روز کلی داری تلاش میکنی.
این تلاشهای زیاد و پیشرفت نکردن، داره فرسودت میکنه؛ هم جسمت رو، هم روحت رو. ولی بازم انقدر سرتق و پررویی که از امید داشتن دست برنمیداری و ادامه میدی. البته توی این مسیر عجیب و غریب، یهو یه چیزایی یاد میگیری که به رشد شخصیت کمک میکنه. اون جاها انگار یه زنگ تفریح ریزی داشتی که یهکم نفس بگیری و خوشت بیاد از بزرگ شدن و بالغ شدنت.
اما چون خستگیت بیشتره، بازم اون حال خراب میاد سراغت و روز از نو، روزی از نو.
ولی زندگی اینو بهم نشون داده: هیچی دائمی نیست. نمیگم موقعیت بعدی که ظاهر میشه خوبه، ولی اینو فهمیدم: حتی اگه اونم بد باشه، قبلی بالاخره تموم میشه.
برای همینم من بالاخره برنده میشم و به زندگی نشون میدم رئیس کیه.
من زندهام و هنوزم اینجام، فقط کافیه هر روز یه قدم کوچیک بردارم.
— مریم