بعضی وقتا یه دلتنگی عجیب میاد سراغم…
نه برای کسی، نه برای جایی،
برای "خودم"…
خودِ چند سال پیشم…
اونی که بیدغدغهتر میخندید، بیشتر رویا میبافت، کمتر میترسید…
گاهی با خودم فکر میکنم چی شد که انقدر ازش دور شدم؟
چرا انقدر عوض شدم؟
کی اون منِ پرانرژی، خوشذوق، پرهیجان گم شد وسط این روزای تکراری و خستگیِ همیشگی؟
دلم تنگ شده برای همون کسی که میتونست با یه آهنگ ساده حالش خوب شه…
برای همونی که یه دفتر پر از آرزو داشت،
نه این منِ امروزی که فقط دنبالِ زنده موندنه، نه زندگی کردن…
خوب میدونم که چی به سرم اومده.
اما برای اینکه دوباره گم نشم، برای اینکه توی خاطرات تلخ غرق نشم،
گاهی مجبورم وانمود کنم که بعضی چیزا هیچوقت نبودن…
چون اگه فقط یه لحظه حواسم پرت بشه،
به خودم میام و میبینم زمان گذشته، خودم گذشتهام، و برگشتن سختتر شده…
شاید بزرگ شدن همین باشه
یهجور خستگی کشدار از واقعیتایی که هیچوقت اونطوری که باید نبودن.
ولی با همهی اینا، هنوز ته قلبم
یه ذره از اون "منِ قدیمی" هست
که آروم زمزمه میکنه:
برگرد… هنوز دیر نشده…
من زندهام و هنوزم اینجام
فقط کافیه هر روز یه قدم کوچیک بردارم.
– مریم